Weer

De druppels druppen langs de ramen. Het regent en is grijs. Verstopt in een warme wintertrui en sloffen staar ik voor me uit, verdwaald in mijn gedachten. Ik kijk naar de regen. De druppels druppen langs de ramen. Volgens mij doen ze een wedstrijd wie het eerst beneden is.

Schoon

Zacht kraakt het als ik voorzichtig maar vastbesloten mijn vieze schoenen in de schone sneeuw druk.
Wit en nieuw ligt die daar te wachten op de eerste sporen in een onbeschreven wereld.
De kou is koud en de wind waait een beetje.

Ik krijg rijles.

Zien

Als ik 's avonds over straat fiets, creëer ik een nieuwe wereld. Er speelt zachte sfeermuziek op de achtergrond en het zijn de sterren die licht verspreiden, niet de lantaarnpalen.
Een toevallige voorbijganger is een persoon met een eigen leven met veel lagen.
Ik ben niet zo diepzinnig.

Maar 's avonds is de wereld donker. In de schaduw groeien dingen die alleen in mijn hoofd echt zíjn. Dromen worden wakker. De mensen zien niets,

maar ik, ik zie het wel.

Vrij

Als de zon aarzelend maar krachtig haar eerste zonnestralen over het uitgestrekte landschap laat gaan, glanzen de dauwdruppels aan de grassprietjes en hupt er een konijn voorbij.
Ik ben een toevallige voorbijganger in een prachtige wereld van natuur.
Er kabbelt een beekje.
Het belooft een warme dag te worden maar er is veel plek voor schaduw
dus vervelend wordt het niet.
Een vogel trekt voorbij.
Net als Nils Holgersson beland ik bovenop de vogelrug. We stijgen boven de wolken uit.
Ik laat me vallen en-

ik heb eigen vleugels gekregen.

Vormen

Ik pak mijn pen op. Ik druk de inkt in het papier.
Er verschijnen vormen, letters; langzaam verschijnt een hoofd, een lijf.
Een mens, een volk. Een dorp, een stad. Een boom, een bos.

Het verhaal rijst op uit de inkt, en als je goed kijkt,
als je het papier precies goed vast houdt,
kun je het zien, voelen, ruiken.
Het verhaal ontstaat.

Flarden

Ik lach zoals ik al jaren niet meer gelachen heb.
Ik weet niet wat er nou zo grappig was, maar dat maakt niet uit.
Ik zweef voorbij op een glazen wolk.
Ik lach zoals ik al jaren niet meer gelachen heb. Maar ik lach met negentig procent van mij.
De andere tien procent denkt aan jou. Altijd.

Varen

Inmiddels zijn we beland in september 2011. In augustus heb ik twee blogs geschreven. Nouja, "geschreven"... Ik had het te druk met uitrusten zal ik maar zeggen.

Nu begint het officiële schoolleven weer. Afgelopen week ben ik al overladen met huiswerk. Voor april/maart 2012 moet ik nog 11 Franse boeken lezen. Nog 6 Nederlandse. En, om het plaatje compleet te maken, nog 6 Engelse.

Om mezelf eerst maar eens te verwennen met een makkelijk boek ben ik begonnen met "Haantjes" van Kluun. Leest als een trein. Leuk voor één keer. Je ziet vanaf het begin al helemaal dat het gaat mislukken. En toch blijf je lezen. Het boek bevatte een aantal scènes die ervan mij niet in hadden hoeven zitten; de scène dat onze hoofdpersoon de homosexuele kant van de wereld gaat verkennen was niet nodig voor het verhaal. Verrijkt het ook niet.

Tot zo ver mijn boekverslag online.

Dit weekend had ik nodig om huiswerk te maken. Maar we gingen naar onze boot. Hij was heel smerig geworden doordat we er al wel 3 hele weken niet waren geweest. Uitzonderlijk, 3 weken niet. Normaal zijn het 3 maanden dat ons arme bootje daar in z'n eentje ligt te dobberen. Maar in de "normale" 3 maanden blijft de Doâhdrèfah veel schoner dan in deze 3 weken.

Het weer was prachtig op zaterdag. We hebben lang gevaren, samen met onze goede vrienden uit Badhoevedorp. Toen we bij onze "marekrite" (gratis ligplaats in de natuur) aankwamen hebben we zelfs gezwommen, gefrisbeed en een bizarre soort rups gevangen. We hebben samen avond gegeten buiten in de warme avondzon en we hebben tot laat buiten gezeten en genoten van de prachtige zonsondergang. De muggen waren maar een klein beetje een stoorzender in deze perfecte zomeravond.

Die nacht, echter, brak de hel los. Onze boot hing schuin door het blazen van de wind (we hadden niet eens het zeil staan!). De lijnen sloegen tegen de stagen en de regen kletterde op het - opeens veel minder steviger lijkende - polyester dak van ons bootje. We kropen dieper in onze slaapzakken.

's Ochtends was er van het noodweer, noch de prachtige zomerdag van daarvoor een spoor te bekennen. Het was middelweer. Bewolkt met een twijfelend zonnetje. Maar geen echte regen en geen echte zon. Geen echte kou, maar ook zeker geen echte warmte.

Na het pakken van onze spullen, het doen van de afwas en het schoonmaken van de boot zijn we naar huis gegaan. We hebben friet gegeten en de Beagle gekeken (bij gebrek aan studio sport).

Dus dat was mijn weekend. So far.

De foto's zijn op volgorde van opname gezet. De eerste foto's zijn vrijdag, vanuit de auto.

Dit zijn de eerste foto's van zaterdag. We zijn met onze twee bootjes aan het varen en het weer is ZO goed!

En zie hier de mooiste zonsondergang die ik in tijden heb gezien:

De scary ghost foto:

Hier zijn we aangeland op zondag-middelweer-dag:

Kijk hoe braaf ik huiswerk maak!

Tenslotte heeft Ollie vandaag een nieuw halsbandje gezien. Zie hier het verschil tussen het bandje dat ze 6 jaar om heeft gehad en het bandje dat ze vandaag heeft omgekregen:

Liedjes en gitaren enzo

Deze zou ik best willen kunnen spelen.




En deze ga ik als het goed is leren woensdag.



En deze ben ik aan het leren maar het valt tegen hoe moeilijk hij is.

Marry Me

Laten we het nieuwe schooljaar goed ingaan; met een mooi liedje om van te genieten!

Thaleia 15

Tijd voor een blog. Anne-bibi (http://www.anne-bibi.blogspot.com) en ik maken vandaag een gezamelijke blog. "Huh wat?" Ja, want wij zitten nu samen in een (heel erg lege, maar wel gezellige) bus op weg naar Ameland. "Huh wat?" Ja op weg naar Ameland omdat Thaleia dit jaar daar zal plaatsvinden.

Wat is Thaleia? Thaleia is een "theaterkamp" dat elk jaar wordt gehouden in de eerste week van de zomervakantie. Je kunt kiezen uit verschillende workshops, waar je de hele week mee bezig bent. Nouja, meestal. 's Middags komt er vaak niet zo veel van omdat het veel te gezellig is en iedereen in de zon zit. Als die er is. Of men lakt nagels. Of men maakt T-shirts. Of men doet spelletjes. Of men sluit zich af van het kamp door zijn dan wel haar iPod heel hard aan te zetten en te gaan slapen omdat daar 's nachts over het algemeen weinig van komt.

Voor ons allebei is dit jaar de tweede keer. Vorig jaar deden wij allebei teksttoneel. Oftewel een toneelstuk instuderen. Anne-Bibi was een "knurftje" (haar rol dan). Ik was een extreem egocentrische jongen die aan niets anders dan winnen en zichzelf kon denken. Duidelijk rollen die ons op het lijf geschreven waren.

Dit jaar gaat Anne-Bibi weer voor teksttoneel, maar ik heb besloten om theatersport te gaan doen. We kunnen niet wachten tot we eindelijk weer kunnen deelnemen aan dit festijn!

Maar nu gaan we stoppen met bloggen en gezellig doen met mensen. We hebben nog wel één laatste boodschap voor jullie:

THAAAAA-AAAAA-AAAAAALEIA!

Oppassen

Buon Giorno mensen! Waar ben ik nu? Nee ik weet het ook niet. Ergens tussen Deventer en Den Haag haast ik me door het land in één van onze geel-blauwe treinen. Mijn kaartje zegt "enkele reis". Huh hoe wat? Vrijdag ben ik met mijn moeder met de auto naar Gorssel gegaan om daar een weekend op te passen bij mijn achterneefje en -nichtje. Die avond keek ik mee naar hun rituelen en dineerde daarna gezellig met mijn moeder, neef en nicht. De volgende dag om 11 uur, mijn moeder was toen al vertrokken, kreeg ik de volledige leiding over Flip en Philipine. We hebben nagels gelakt, een film gekeken (cars), ijsjes gegeten en trampoline gesprongen. De hele dag een 3- en 6-jarige vermaken kan best vermoeiend zijn kan ik je vertellen. Ik heb het wel naar mijn zin gehad hoor, maar toen ik 's avonds even rustig kon gaan zitten, net klaar was met het poetsen van melktandjes en het wassen van kinderhandjes, was ik toch wel opgelucht.

Nu zou ik wel op parkpop willen zitten, maar ik zit in de trein. Morgen beginnen aan PWS, en zaterdag... Tam tam tam...! Thaleia! De vakantie gaat eindelijk beginnen !

Nostalgische gedachten enzo

En toen was het alweer tijd voor de laatste toets van dit jaar.

Het lijkt alsof alle voorgaande jaren in een ver verleden liggen. Dit jaar ging heel snel, maar aan de andere kant is zelfs het begin van dit jaar alweer zo lang geleden! De sport en cultuurdagen liggen in "mijn naïve weken" van dit jaar. Toen dachten we nog dat wij met onze plannen de wereld konden veranderen. Ik praat nu over het leerlingbestuur. Het is niet dat we niets veranderd hebben, natuurlijk hebben we dingen gedaan en verbeterd, maar we hadden zo veel meer plannen. School brak onze fantasieën in kleine stukjes. Iedereen moest focussen op z'n toetsen in plaats van "de plannen". Dus ons succes lag vooral in het begin van dit jaar. Een begin dat 5 jaar geleden lijkt. We zijn nu de oudsten op school. De mensen die vroeger de oudsten waren waren altijd... zo veel groter dan dat wij nu zijn. Wij zijn helemaal niet zo oud. Wij zijn gewoon normaal. Klein bijna. Misschien ligt dat ook aan de belevenis van mij (167,5cm is ook niet zo groot).

Goed. Het is alweer de laatste toets van het jaar. En de tijd gaat snel. Maar nu kruipt de tijd in langzame secondes voorbij. Het wachten is op die laatste verlossende bel die morgen rond een uur of elf mij uit mijn lijden verlost. Tot die tijd buig ik me over mijn boeken en los ik vergelijkingen op als 2.sin(t).cos(t)=sin(3t), easypeasy.

(jammer trouwens dat sommigen het boek "de kleine kapitein niet kennen"... *sadface* Als je het boek niet kent snap je inderdaad niet wat ons zo trof in de rouwadvertentie!)

Ollie

Volgens mij is Ollie hier aan het dromen over iets spannends of leuks, want haar pootjes trillen helemaal! Gefilmd met m'n telefoon, en het ziet er superlief uit!

Mooi

Mijn vader heeft de (vreemde?) gewoonte om altijd alle rouw- en geboorteadvertenties door te pluizen in de krant. Laatst zagen we een hele mooie. Papa, mama en ik konden hem geen van drieën voorlezen zonder bíjna te moeten huilen. Raar, want we kennen de mensen helemaal niet. Ik heb de advertentie ingescand, bekijk hem maar! Belangrijk om te weten is dat het hier gaat om een jonge man die kinderen en vrouw achterliet toen hij overleed bij een auto-ongeluk.

Lief!

Ik zag dit vandaag toevallig en ik moest het even "herdelen" met jullie..! Zo lief!