Rosalita

Weer

2012-02-06T00:11:00.001+01:00

De druppels druppen langs de ramen. Het regent en is grijs. Verstopt in een warme wintertrui en sloffen staar ik voor me uit, verdwaald in mijn gedachten. Ik kijk naar de regen. De druppels druppen langs de ramen. Volgens mij doen ze een wedstrijd wie het eerst beneden is.

Schoon

2012-02-03T14:19:00.003+01:00

Zacht kraakt het als ik voorzichtig maar vastbesloten mijn vieze schoenen in de schone sneeuw druk.
Wit en nieuw ligt die daar te wachten op de eerste sporen in een onbeschreven wereld.
De kou is koud en de wind waait een beetje.

Ik krijg rijles.

Zien

2012-01-26T23:51:00.003+01:00

Als ik 's avonds over straat fiets, creëer ik een nieuwe wereld. Er speelt zachte sfeermuziek op de achtergrond en het zijn de sterren die licht verspreiden, niet de lantaarnpalen.
Een toevallige voorbijganger is een persoon met een eigen leven met veel lagen.
Ik ben niet zo diepzinnig.

Maar 's avonds is de wereld donker. In de schaduw groeien dingen die alleen in mijn hoofd echt zíjn. Dromen worden wakker. De mensen zien niets,

maar ik, ik zie het wel.

Vrij

2012-01-22T21:25:00.004+01:00

Als de zon aarzelend maar krachtig haar eerste zonnestralen over het uitgestrekte landschap laat gaan, glanzen de dauwdruppels aan de grassprietjes en hupt er een konijn voorbij.
Ik ben een toevallige voorbijganger in een prachtige wereld van natuur.
Er kabbelt een beekje.
Het belooft een warme dag te worden maar er is veel plek voor schaduw
dus vervelend wordt het niet.
Een vogel trekt voorbij.
Net als Nils Holgersson beland ik bovenop de vogelrug. We stijgen boven de wolken uit.
Ik laat me vallen en-

ik heb eigen vleugels gekregen.

Vormen

2012-01-16T21:22:00.003+01:00

Ik pak mijn pen op. Ik druk de inkt in het papier.
Er verschijnen vormen, letters; langzaam verschijnt een hoofd, een lijf.
Een mens, een volk. Een dorp, een stad. Een boom, een bos.

Het verhaal rijst op uit de inkt, en als je goed kijkt,
als je het papier precies goed vast houdt,
kun je het zien, voelen, ruiken.
Het verhaal ontstaat.

Flarden

2012-01-16T01:04:00.002+01:00

Ik lach zoals ik al jaren niet meer gelachen heb.
Ik weet niet wat er nou zo grappig was, maar dat maakt niet uit.
Ik zweef voorbij op een glazen wolk.
Ik lach zoals ik al jaren niet meer gelachen heb. Maar ik lach met negentig procent van mij.
De andere tien procent denkt aan jou. Altijd.

Varen

2011-09-04T20:37:00.008+02:00

Inmiddels zijn we beland in september 2011. In augustus heb ik twee blogs geschreven. Nouja, "geschreven"... Ik had het te druk met uitrusten zal ik maar zeggen.

Nu begint het officiële schoolleven weer. Afgelopen week ben ik al overladen met huiswerk. Voor april/maart 2012 moet ik nog 11 Franse boeken lezen. Nog 6 Nederlandse. En, om het plaatje compleet te maken, nog 6 Engelse.

Om mezelf eerst maar eens te verwennen met een makkelijk boek ben ik begonnen met "Haantjes" van Kluun. Leest als een trein. Leuk voor één keer. Je ziet vanaf het begin al helemaal dat het gaat mislukken. En toch blijf je lezen. Het boek bevatte een aantal scènes die ervan mij niet in hadden hoeven zitten; de scène dat onze hoofdpersoon de homosexuele kant van de wereld gaat verkennen was niet nodig voor het verhaal. Verrijkt het ook niet.

Tot zo ver mijn boekverslag online.

Dit weekend had ik nodig om huiswerk te maken. Maar we gingen naar onze boot. Hij was heel smerig geworden doordat we er al wel 3 hele weken niet waren geweest. Uitzonderlijk, 3 weken niet. Normaal zijn het 3 maanden dat ons arme bootje daar in z'n eentje ligt te dobberen. Maar in de "normale" 3 maanden blijft de Doâhdrèfah veel schoner dan in deze 3 weken.

Het weer was prachtig op zaterdag. We hebben lang gevaren, samen met onze goede vrienden uit Badhoevedorp. Toen we bij onze "marekrite" (gratis ligplaats in de natuur) aankwamen hebben we zelfs gezwommen, gefrisbeed en een bizarre soort rups gevangen. We hebben samen avond gegeten buiten in de warme avondzon en we hebben tot laat buiten gezeten en genoten van de prachtige zonsondergang. De muggen waren maar een klein beetje een stoorzender in deze perfecte zomeravond.

Die nacht, echter, brak de hel los. Onze boot hing schuin door het blazen van de wind (we hadden niet eens het zeil staan!). De lijnen sloegen tegen de stagen en de regen kletterde op het - opeens veel minder steviger lijkende - polyester dak van ons bootje. We kropen dieper in onze slaapzakken.

's Ochtends was er van het noodweer, noch de prachtige zomerdag van daarvoor een spoor te bekennen. Het was middelweer. Bewolkt met een twijfelend zonnetje. Maar geen echte regen en geen echte zon. Geen echte kou, maar ook zeker geen echte warmte.

Na het pakken van onze spullen, het doen van de afwas en het schoonmaken van de boot zijn we naar huis gegaan. We hebben friet gegeten en de Beagle gekeken (bij gebrek aan studio sport).

Dus dat was mijn weekend. So far.

De foto's zijn op volgorde van opname gezet. De eerste foto's zijn vrijdag, vanuit de auto.

Dit zijn de eerste foto's van zaterdag. We zijn met onze twee bootjes aan het varen en het weer is ZO goed!

En zie hier de mooiste zonsondergang die ik in tijden heb gezien:

De scary ghost foto:

Hier zijn we aangeland op zondag-middelweer-dag:

Kijk hoe braaf ik huiswerk maak!

Tenslotte heeft Ollie vandaag een nieuw halsbandje gezien. Zie hier het verschil tussen het bandje dat ze 6 jaar om heeft gehad en het bandje dat ze vandaag heeft omgekregen:

Liedjes en gitaren enzo

2011-08-28T22:13:00.001+02:00

Deze zou ik best willen kunnen spelen.

En deze ga ik als het goed is leren woensdag.

En deze ben ik aan het leren maar het valt tegen hoe moeilijk hij is.

Marry Me

2011-08-22T09:10:00.000+02:00

Laten we het nieuwe schooljaar goed ingaan; met een mooi liedje om van te genieten!

Thaleia 15

2011-07-02T09:21:00.004+02:00

Tijd voor een blog. Anne-bibi (http://www.anne-bibi.blogspot.com) en ik maken vandaag een gezamelijke blog. "Huh wat?" Ja, want wij zitten nu samen in een (heel erg lege, maar wel gezellige) bus op weg naar Ameland. "Huh wat?" Ja op weg naar Ameland omdat Thaleia dit jaar daar zal plaatsvinden.

Wat is Thaleia? Thaleia is een "theaterkamp" dat elk jaar wordt gehouden in de eerste week van de zomervakantie. Je kunt kiezen uit verschillende workshops, waar je de hele week mee bezig bent. Nouja, meestal. 's Middags komt er vaak niet zo veel van omdat het veel te gezellig is en iedereen in de zon zit. Als die er is. Of men lakt nagels. Of men maakt T-shirts. Of men doet spelletjes. Of men sluit zich af van het kamp door zijn dan wel haar iPod heel hard aan te zetten en te gaan slapen omdat daar 's nachts over het algemeen weinig van komt.

Voor ons allebei is dit jaar de tweede keer. Vorig jaar deden wij allebei teksttoneel. Oftewel een toneelstuk instuderen. Anne-Bibi was een "knurftje" (haar rol dan). Ik was een extreem egocentrische jongen die aan niets anders dan winnen en zichzelf kon denken. Duidelijk rollen die ons op het lijf geschreven waren.

Dit jaar gaat Anne-Bibi weer voor teksttoneel, maar ik heb besloten om theatersport te gaan doen. We kunnen niet wachten tot we eindelijk weer kunnen deelnemen aan dit festijn!

Maar nu gaan we stoppen met bloggen en gezellig doen met mensen. We hebben nog wel één laatste boodschap voor jullie:

THAAAAA-AAAAA-AAAAAALEIA!

Oppassen

2011-06-26T15:49:00.003+02:00

Buon Giorno mensen! Waar ben ik nu? Nee ik weet het ook niet. Ergens tussen Deventer en Den Haag haast ik me door het land in één van onze geel-blauwe treinen. Mijn kaartje zegt "enkele reis". Huh hoe wat? Vrijdag ben ik met mijn moeder met de auto naar Gorssel gegaan om daar een weekend op te passen bij mijn achterneefje en -nichtje. Die avond keek ik mee naar hun rituelen en dineerde daarna gezellig met mijn moeder, neef en nicht. De volgende dag om 11 uur, mijn moeder was toen al vertrokken, kreeg ik de volledige leiding over Flip en Philipine. We hebben nagels gelakt, een film gekeken (cars), ijsjes gegeten en trampoline gesprongen. De hele dag een 3- en 6-jarige vermaken kan best vermoeiend zijn kan ik je vertellen. Ik heb het wel naar mijn zin gehad hoor, maar toen ik 's avonds even rustig kon gaan zitten, net klaar was met het poetsen van melktandjes en het wassen van kinderhandjes, was ik toch wel opgelucht.

Nu zou ik wel op parkpop willen zitten, maar ik zit in de trein. Morgen beginnen aan PWS, en zaterdag... Tam tam tam...! Thaleia! De vakantie gaat eindelijk beginnen !

Nostalgische gedachten enzo

2011-06-20T14:03:00.004+02:00

En toen was het alweer tijd voor de laatste toets van dit jaar.

Het lijkt alsof alle voorgaande jaren in een ver verleden liggen. Dit jaar ging heel snel, maar aan de andere kant is zelfs het begin van dit jaar alweer zo lang geleden! De sport en cultuurdagen liggen in "mijn naïve weken" van dit jaar. Toen dachten we nog dat wij met onze plannen de wereld konden veranderen. Ik praat nu over het leerlingbestuur. Het is niet dat we niets veranderd hebben, natuurlijk hebben we dingen gedaan en verbeterd, maar we hadden zo veel meer plannen. School brak onze fantasieën in kleine stukjes. Iedereen moest focussen op z'n toetsen in plaats van "de plannen". Dus ons succes lag vooral in het begin van dit jaar. Een begin dat 5 jaar geleden lijkt. We zijn nu de oudsten op school. De mensen die vroeger de oudsten waren waren altijd... zo veel groter dan dat wij nu zijn. Wij zijn helemaal niet zo oud. Wij zijn gewoon normaal. Klein bijna. Misschien ligt dat ook aan de belevenis van mij (167,5cm is ook niet zo groot).

Goed. Het is alweer de laatste toets van het jaar. En de tijd gaat snel. Maar nu kruipt de tijd in langzame secondes voorbij. Het wachten is op die laatste verlossende bel die morgen rond een uur of elf mij uit mijn lijden verlost. Tot die tijd buig ik me over mijn boeken en los ik vergelijkingen op als 2.sin(t).cos(t)=sin(3t), easypeasy.

(jammer trouwens dat sommigen het boek "de kleine kapitein niet kennen"... *sadface* Als je het boek niet kent snap je inderdaad niet wat ons zo trof in de rouwadvertentie!)

Ollie

2011-06-19T18:54:00.002+02:00

Volgens mij is Ollie hier aan het dromen over iets spannends of leuks, want haar pootjes trillen helemaal! Gefilmd met m'n telefoon, en het ziet er superlief uit!

Mooi

2011-06-19T13:40:00.004+02:00

Mijn vader heeft de (vreemde?) gewoonte om altijd alle rouw- en geboorteadvertenties door te pluizen in de krant. Laatst zagen we een hele mooie. Papa, mama en ik konden hem geen van drieën voorlezen zonder bíjna te moeten huilen. Raar, want we kennen de mensen helemaal niet. Ik heb de advertentie ingescand, bekijk hem maar! Belangrijk om te weten is dat het hier gaat om een jonge man die kinderen en vrouw achterliet toen hij overleed bij een auto-ongeluk.

Lief!

2011-06-18T17:06:00.004+02:00

Ik zag dit vandaag toevallig en ik moest het even "herdelen" met jullie..! Zo lief!

Parijs

2011-06-11T23:17:00.003+02:00

Zie hier: Rosa als toerist in Parijs. Met bijpassend gidsje:

Vanaf het gebouw op Centre Pompidou:

De Notre Dame, onze verzamelplek:

Op de brug over de Seine, vlakbij de Notre Dame:

Heel vroeg 's ochtends, vanuit de bus:

En, natuurlijk, de Seine:

As some of you might know, and some of you might not, ben ik gisteren naar Parijs geweest. Nu hoef ik hier geen cheesy-"Paris? Paris est amour." "Parijs, centrum van mode en bruisend van leven"-definitie neer te zetten. Parijs, die naam op zich, spreekt tot ieders verbeelding. Wat de stad, in jouw ogen, is, bepaal je zelf. Of dat is in ieder geval voor iedereen anders. Ik zal niet vermelden wat de stad voor mij betekent. Ik wil jouw eigen visie niet beïnvloeden of de grond in boren (zoals dat zo mooi verwoord kan worden). Daarom is het voor nu gewoon genoeg om dit te zeggen:

Gisteren was ik in Parijs.

Gewoon

2011-06-05T19:21:00.002+02:00

Zoals ik al eerder zei, in een blog, moet ik meer bloggen over gewone dingen. En niet mijn blogs bewaren tot er iets spannends gebeurt. Daarom komt er nu een blog over iets gewoons dat niet spannend is.

Ik werk, sinds een maand, bij Albert Heijn. Dat bevalt dus echt heel goed. Een supergoed salaris en een chill baantje gewoon bij mij om de hoek. Ik werk als caissière. Veel mensen zeggen dat het heel saai is, of breindodend (Celien quotend), maar ik vind dat helemaal niet. Elke klant is "anders". Je maakt een praatje, rekent zo snel mogelijk af of probeert de nietsziende oude klant wegwijs te maken in de wondere wereld der euro's. Als ze nog guldens gewend zijn dan. Natuurlijk, als je dit zes uur lang non-stop moet doen wordt het saai. Daarom mag ik soms ook andere dingen doen. Vandaag was ik even "counter", oftewel de gevorderde versie van caissière. Ook heb ik de koffie, thee en chips bijgevuld.

Nu is het tijd voor huiswerk. Natuurkunde, want daar loop ik mee achter.

Dit was mijn blog over iets gewoons dat niet spannend is. Opdat er vele zullen volgen.

zomers

2011-06-02T22:38:00.002+02:00

Ik zou absoluut meer moeten bloggen over gewone dingen. Dingen die me zomaar overkomen en gewoon het bloggen waard zijn. Ik bedoel; niet dingen als "ik laat mijn blackberry echt abnormaal vaak vallen de afgelopen paar dagen". Niet dat soort dingen. Die vind niemand interessant. Hoewel ik wel echt verbijsterd ben door het feit dat er al op twee van mijn toetsjes (de "p" en de "del" knop) licht doorschijnt op plaatsen waar dat niet hoort. En er zitten krassen in de bovenkant. Niet cool. Maar daar worden jullie over het algemeen niet blij van, right?

Ik heb het over dingen als dingen die uitdrukken dat ik vandaag een fijne dag heb gehad. Ik werd zo'n beetje 11 uur wakker, naast lieve Wyneke, rekte me zo'n beetje uit, maakte Wyneke wakker, we gingen ontbijten, oma belde, Wyn vertrok. Dat was deel één, vandaar de plotselinge "fullstop". Daarna heb ik anderhalf à twee uur series gekeken. Heel erg prettig na een week van het niet kijken van series. (Het kan ook twee dagen geleden zijn... Voelt als een week!) Toen ben ik met fred naar de stad gegaan op bikini-jacht, daarin gefaald, heb twee shorts gekocht en ben samen met Fred iets gaan drinken op het plein. Toen ik uiteindelijk bijna omviel van vermoeidheid ben ik kalmpjes aan naar huis gefietst. Ik heb naar "in Europa" gekeken en daarna naar het eerste kwartier van de Geschiedenis-quiz. Toen nog wat series. Zo belandde ik hier: bij het einde van het spannende verslag van mij dag. Zou ik vaker moeten doen!

's Nachts

2011-06-02T03:48:00.002+02:00

Het is eigenlijk al laat. 4 uur? Maar ik slaap nog niet. Ik wacjt braaf tot Wyneke me komt vergezellen in dit bed. Ollie heeft net spinnend plaats genomen op mijn schoot. Dat is zo'n beetje de situatie waarin ik me nu bevind. Is okè. Dat wou ik laten weten. Toedeloe!

ja!

2011-05-30T23:24:00.002+02:00

ha, dit is fantastisch! ik kan gewoon bloggen vanaf mijn mobiele telefoon! er is maar één nadeel, ik kan geen hoofdletters doen. Of is dit probleem zojuist opgelost omdat ik m'n blogjes ook in html kan schrijven? Jaaaa :) Oké, nu ben ik pas echt een superblij meisje :) Ik kijk nu Harry Potter om de tijd te doden tot ik ga slapen. Wat heerlijk. Ik hou van Harry Potter. And now, while watching the movie of part three, Harry Potter and the prisoner of Azkaban, I must admit I have fallen in love with their Brittish accents. <3

Nu is het slaaptijd. Morgen herkansing-leer-tijd. Woensdag herkansing-tijd. Dan vriiij! Fijn weekje. Hopelijk mijn enige cijfer onder de zes op m'n cijferlijst ophalen. *love to brag about that*

Toedels!

ja ja ja ?

2011-05-30T23:13:00.002+02:00

hallo lieve allemaal,

dit is een testje om te kijken of dit werkt. sinds mijn laatste post zijn er een paar dingen veranderd. 1) ik heb het drukker gekregen. 2) ik heb een blackberry. oke, dat ik het drukker heb heeft niet echt een connectie met mijn blackberry ofzo, maar het zijn twee soortvan lifechanging dingen. hm. misschien is dat overdreven. maar ik ben wel heel heel blij met m'n baby. ik heb opeens pretty much altijd toegang tot mijn favoriete locaties op internet. en geloof me, dat is fijn. nu kijk ik dus of ik kan bloggen vanaf mijn blackberry. als dat zou kunnen zou het echt een heerlijk wereldwonder zijn.

wauw. ik dacht dat per ongeluk mijn hele post weg was. toch niet :) wat ik wel merk ik dat mijn gebruik van leestekens zwaar achteruitgaat. sawry mah friends!

bisous, till later days

Mweh

2011-05-06T13:20:00.003+02:00

Ik ben nog steeds bezig met opruimen. Het duurt lang; veel te lang. De grote hoop troep krimpt langzaam. Ik heb nu alle prullaria er wel uit gehaald; het gaat nu om grotere dingen. Doosjes met spulletjes daarw eer in. Mijn 7 mandjes met spullen zijn echt heel netjes nog vrij leeg. Dit zou wel eens goed uit kunnen pakken!

Wat wel weer jammer is; gisteren ben ik op het strand mijn mobiel verloren. Mocht je toevallig een samsung C3050 vinden... Mail/reageer op mijn blog/facebook. Eeuwige dankbaarheid hier!

Heb de hoop eigenlijk al opgegeven maar je weet maar nooit...

Nu weer heel hard opruimen!

So far so...

2011-05-05T15:56:00.004+02:00

Goed. Een tussentijds statusrapport.

Dit is hoe leeg mijn kastje zou zijn als er niets op zou hoeven staan:

Maar, helaas, is dit wat gesorteerd moet worden. Oftewel op mijn kastje terecht moet komen:

Spannende ontdekking #1: ik heb teveel kettingen. En - o gruwel- dit is nog niet eens de helft.

Het zijn ook vooral van die kettingen die je als meisje van 8, als meisje van 12 hooguit, leuk vindt. Maar later niet meer.

The journey continues...

Stof. Heel, heel veel stof.

2011-05-05T15:11:00.002+02:00

Dus, terug zijnde in Den Haag, nog steeds vakantie hebbend ben ik begonnen aan een taakje dat me al zo'n... 3, 4 jaar aanstaart. Mijn make-up-kastjes ding. Klinkt alsof je nu niet weet waar ik het over heb. Ik heb een kastje in mijn kamer waarop ik praktisch gezien alle troep die nergens anders thuishoort neergooi. Vorige week werd hier zo over geklaagd door inwonenden van mijn huis, dat ik besloot dat ik het niet langer kon negeren. Ik heb foto's. Het is écht heel erg.

Ik heb nu alles verwijderd van het kastje en begin nu zo'n beetje met sorteren. Ik dacht, dat wil je vast wel weten omdat het vakantie is. En je eigenlijk toch niets beters hebt te doen dan een beetje over internet te zweven en een verdwaalde blog van een zeventienjarig meisje te lezen. Toch?

[4/7]

2011-04-27T20:19:00.004+02:00

Omdat ik het echt helemaal niet druk heb en alle tijd van de wereld heb en helemaal niets hoef te doen, schrijf ik maar eens een blogje.

Ik heb morgen namelijk geen engels mondeling waarvoor ik nog een heel boek moet uitlezen en geen wiskunde D mondeling waarvan ik me afvraag hoe hij in hemelsnaam een mondeling over wiskunde kan geven en ik heb gelukkig ook geen toets over grammatica en spelling waar ik helemaal niet drastisch slecht in ben omdat ik nooit ga twijfelen. Ja.

Vanavond ga ik vroeg slapen. Over 40 minuten wil ik het liefst al in bed liggen. En dan morgen op hoop van zegen mijn toets maken / mondeling... doen. Natuurkunde vandaag ging heel goed, dat was fijn. Het was gewoon heerlijk dat ik beloond werd voor al dat harde werken gisteren. En eergisteren. Eer-eergisteren. Eer-eer-eergisteren. Etcetera. Gewoon fijn.

Nu ga ik nog maar eens opzoeken hoe die baby nou precies op miraculeuze wijze verdween, douchen en slapen. Adieu.

[3/7]

2011-04-26T14:11:00.003+02:00

Terwijl ik wakker schrik en mijn hoofd stoot aan mijn bureau realiseer ik me dat ik heb geslapen. Ik droomde over naar het strand gaan, zwemmen, zonnen en genieten van het warme weer. Nu word ik met mijn neus op de feiten gedrukt.

Toetsweek.

Nummer vier alweer van dit jaar. Tot nu toe gaat het verbazingwekkend lekker. Wiskunde, scheikunde, latijn: fluitje van een cent. Doen we even. Morgen natuurkunde. So far, so good. Na donderdag kun je me opvegen. Mijn kist dichtdoen. Rouwen om mijn dood.

8:40: mondeling engels. Aantal pagina's dat ik nog moet lezen voor dan: +- 400.

9:15: mondeling wiskunde D. Over bollen. En vlakken. Veelvlakken. Convexe veelvlakken. Help!

9.45: toets Nederlands. Over grammatica en spelling. Moniken? Dreumesen? Omaatje? Max's tas? Nee hè. En is dat nou een onderwerps-zin of een bijvoegelijke bijzin met een voorlopig voorzetsel voorwerp? Oef.

En dan... mocht ik deze hindernissen met succes nemen, zonder te vallen, te stikken of te sneuvelen, dan... dan is het vakantie. Echt! Echt waar! Vakantie... Naar het strand gaan, zwemmen, zonnen en genieten van het warme weer. Nu word ik met mijn neus op de feiten gedrukt.

Toetsweek.

Ben Powell

2011-04-10T22:30:00.003+02:00

Nog een origineel souvenir dat ik heb weten mee te slepen uit Rome:

Deze man zat gitaar te spelen op een pleintje in Rome, en het klonk zo prachtig dat ik het niet kon weerstaan om zijn CD te kopen. Heerlijk rustgevend, mooi. Op zijn youtube account / CD staat ook bij in welke omstandigheden hij het heeft geschreven. Dat maakt het allemaal nog iets mooier. Enjoy the music zou ik zeggen. Voor meer informatie en een link naar zijn site, klik hier!

2011-04-10T22:15:00.002+02:00

Terug uit Rome. Vaarwel gezegd tegen "la dolce vita". Ik mist het.

Ciao

2011-03-30T15:32:00.006+02:00

Omdat ik morgen, nee vannacht zelfs!, best wel naar Rome ga, kan ik best wel een week niet bloggen dan. En dat is best wel jammer. Dus ik wil nog een laatste blogje tevoorschijn toveren voordat ik terugkom vol verhalen over de stad waar vele wegen naartoe leiden.

Ik wil jullie laten kennismaken met een fantastische blog, "Snakes Nest".

De schrijfster van deze blog is een tienermoeder van 18. ze schrijft over wat ze meemaakt en plaatst veel foto's. Heel veel mooie foto's vooral. Dit is echt een goede tip als je een leuke blog wilt lezen! Vooral doen dus.

Voor nu vaarwel, ik ga mijn koffer inpakken. Ciao. Arriverdeci. Gelato. Pizza. Roma. Basta.

foto-fun met nichtje! : )

2011-03-25T21:45:00.004+01:00

Troostprijzen

2011-03-24T20:12:00.001+01:00

Bril

2011-03-23T22:04:00.003+01:00

Vandaag heb ik mijn bril opgehaald bij Pearle. Wisten jullie dat het Pearle was en niet Pearl? Ik niet hoor. Bril is rood met zwarte pootjes. Ik heb geen enge sterkte, wel fijn om alles scherp te zien. Papa vindt hem goed staan. Mama ook, maar ik ben mooier zonder bril.

Inspiratie

2011-03-22T22:10:00.004+01:00

Soms heb ik opeens zo'n vlaag van inspiratie, weet je wel? Zo'n moment dat je ongeveer twintig seconden lang denkt, wauw! hier kan ik over schrijven! Twintig seconden. Vaak begin dan ik zo'n beetje te tikken, maar na twintig seconden is die inspiratie weer vervaagd, naar achterin mijn brein gezakt. Meestal verdwijnen, met mijn inspiratie, die drie regels zojuist verschenen tekst dan ook weer uit beeld. Vaarwel concept. Dus om die slechte gewoonte te doorbreken besloot ik om vandaag gewoon door te typen. Excuses als het niet te lezen wordt door slecht taalgebruik en dergelijke. Excuses.

Afgelopen weken, maanden, begin ik langzaam maar zeker meer te werken aan het maken van een studiekeuze. Eerst wilde ik juf worden, toen advocaat, toen architect, toen industrieel ontwerper, toen wiskundige, toen... De lijst gaat maar door. Het huidige doel is zoveel mogelijk universiteiten bezoeken, zoveel mogelijk studies bekijken en dan hopen dat ik ergens kom en me dan opeens ongelooflijk thuis voel. In een studie en een stad.

Tot zover mijn vlaag van inspiratie. Afleiding zorgt voor een kurk in mijn inspiratiefles. Maar soms, soms heb ik opeens zo'n vlaag van inspiratie. Soms.

Zondag

2011-03-20T12:31:00.002+01:00

Herinnering van Opa Mari

2011-03-14T17:18:00.004+01:00

Laatst kwam mijn vader aanzetten met een stukje dat mijn opa ooit geschreven had. Een herinnering. Deze herinnering wil ik graag met jullie delen. Hij speelt zich af in de kerk. Daar had je blijkbaar stoven, houten kistjes, waarin hete kolen of iets dergelijks werden gedaan en waaraan je je voeten kon warm houden. Je had zelfs "meermans-stoven", stoven voor meerdere personen. Dit is geloof ik alles wat jullie moeten weten om deze herinnering te begrijpen. Dus bij deze:

"Om het nog bijzonderder te maken. De lange meermans stoven stonden
alleen in “de lange mannenbank”, een bank met groene kussens. Vader
had daar een vaste plaats en ik kon daar naast hem zitten. Om de lange
zit te kunnen uitzitten zocht ik dan afleiding. De wiebelende
lovertjes aan de oorijzers konden mij even bezighouden. Maar het
spannendst was om de deksel van de meermansstoof op te lichten met de
punt van mijn schoen tot hij er met een klap vanaf gleed. Daarop
volgde een vreselijke straf.
Geruisloos kneep Vader met zijn grote zeilmakershanden mij zo hard dat
mij de tranen in de ogen stonden. Het enige geluid was de klap van het
deksel geweest. De straf werd in ijzige stilte voltrokken."

Eerste vakantie-blogje

2011-02-26T10:16:00.004+01:00

Omdat mijn vorige blogje "Laatste Toetsweekblogje" heette, wordt dit automatisch "eerste vakantie-blogje". Simpel en logisch.

Ik ben aan het inpakken voor skireis, soortvan. Het gaat. Ik heb al:

-een kussensloop

-een dekbedovertrek

-een hoelsaken.

Bam, drie dingen.

Oké, ik weet dat het weinig is. Ik zit een beetje te prutsen en te frummelen aan alles wat ik wel mee zou willen nemen. Ondertussen weet ik niet waar ik moet beginnen, dus ik begin gewoon niet. Slechtste inpak-techniek ooit.

Mijn hoofd denkt nu automatisch: "Zouden er mensen zijn die serieus nog slechter inpakken? Serieus serieus? Bijvoorbeeld... Gewoon alles wat je tegenkomt in een koffer smijten tot die volzit en dan op vakantie denken: 'Damn, was ik maar in een andere hoek van de kamer begonnen.' Vast niet he? Maar er zijn zó veel mensen op de wereld. Er zit er vast wel één ergens in een uithoek die dit ooit gedaan heeft. Die is dan dus de sigaar op vakantie. Die zit dan met een zwembroek in de sneeuw, en met een skipak in Aruba. Of gewoon helemaal zonder kleren. Die heeft dan alleen een paar boeken mee omdat 'ie toevallig bij z'n boekenkast begon."

Ha. Ik ben tenminste nog beter bezig dan die persoon, dat is al heel wat.

Laatste toetsweekblogje

2011-02-24T23:15:00.003+01:00

Nog even op de valreep een afsluitend toetsweek-blogje maken. Morgen kan dat niet meer. Morgen is dat verboden. Morgen is het namelijk... De eerste dag van de vakantie! Nog niet officieel enzo, maar voor iedereen die op Sorghvliet rondloopt en niet een aantal schroefjes los heeft zitten is het vakantie. En in de vakantie praat je niet over toetsen. En al helemaal niet over toetsen die slecht zijn gegaan. *kuch* Wiskunde B *kuch*. Het proefwerk van vandaag was echt een ramp. Ik had er écht goed voor geleerd! Maar als je zo'n tijdsdruk van 50 minuten hebt (45 tegen de tijd dat alles uitgedeeld is), dan denk je alleen maar aan die tijdsdruk en juist niet aan de oplossing van de opgaven.

Het stomme was dat ik het gisteravond nog heb zitten maken. Twéé van de zes sommen heb ik gisteren exact zitten maken. Ongelooflijk frustrerend als je dan op het proefwerk niet meer weet hoe het nou in elkaar stak. Dan moet je vertrouwen op je bewijskundig vermogen. Als dat je vervolgens in de steek laat, dan heb je een probleem. 90% van de mensen met Wiskunde B hadden vandaag dat probleem. Veel mensen moesten zichzelf streng toespreken om niet in tranen uit te barsten. Zo ook ik.

Nu, de komende 40 minuten, mag ik daar nog over praten. Daarna is het

v-a-k-a-n-t-i-e. Al de hele week slaap ik elke nacht een uur later dan gepland omdat mijn gedachten afdwalen naar snowboarden. Naar even helemaal weg zijn. Naar mijn eigen lieve snowboard.

Maar we zijn nog niet in Oostenrijk. We zitten nog thuis achter mijn bureau. Ik zit nog thuis achter mijn bureau, bedoel ik natuurlijk. En voor mij ligt mijn (gesloten) KCV-boek mij uitnodigend aan te staren. Ik ga het maar openslaan en op de valreep, de laatste 40 minuten dus, heel hard leren en morgen nóg een 9,1 halen. Adieu.

Hyper-de-pieper

2011-02-24T22:15:00.002+01:00

Ik dacht... Ik deel maar even... Dat ik...

EEN 9,1 VOOR WISKUNDE D HEB!

Bam! In your FACE!

Bammie bam bam. Ik ben er echt zo ongelooflijk heel erg niet normaal fijn blij mee! Een 9,1! Ik! Rosa Storm! Ik! BAM!

Fris

2011-02-23T21:57:00.004+01:00

Ik ben zo ongeveer wel klaar met wiskunde. Ik ben nu in ieder geval te moe om nog iets in me op te nemen. Morgen heerlijk het eerste uur vrij, dan wiskunde en een Engelse writing. Een "narrative story" schrijven. Dat zit wel snor.

Het afgelopen half uur heb ik zitten prutsen met de lay-out. Het was tijd voor iets anders en uiteindelijk is dit het geworden. Leuk, toch? Hopend dat de nieuwe lay-out mijn schrijf-brein-power zal bevorderen, laat ik het de komende tijd zo.

In dat afgelopen pruts-halfuur heb ik ontdekt dat je allemaal sierlijke lettertype's kunt doen! Dit kon je ook doen als blogtekst, maar dat leek me net iets te ver gaan. Mijn fantastische verhalen zouden dan niet meer leesbaar zijn geweest. En, ook al zeg ik het zelf, dat zou toch jammer zijn.

Voor nu adieu, slaap zacht vannacht.

Niet-mooi-week

2011-02-23T20:13:00.003+01:00

Ik dacht, vandaag ga ik een leuk blogje plaatsen met een foto van hoe slecht ik eruit zie in de toetsweek. Maar ik durf het niet. Op alle foto's heb ik blauw-gele wallen, zitten mijn wenkbrauwen over mijn hele gezicht en lijk ik doodziek of op zijn minst oververmoeid. Dat is dus wat toetsweek met je doet.

Het valt me ook op op school. Allemaal mensen in jogging-broeken, ik bedoel, sinds wanneer is dat OK? Ongeveer 1/10 van alle meisjes die normaal make-up dragen dragen nu nog make-up, haren zijn niet gekamd en iedereen heeft dikke truien aan. Toetsweek lijkt haast wel "ik-ben-niet-mooi-en-dat-wil-ik-graag-laten-zien"-week.

Vandaag heb ik geen bandjes geknoopt. Ik heb heel veel meer tijd aan wiskunde besteed dan ik dacht nodig te hebben. Het gaat nooit lukken om zo'n stom bewijs te formuleren op het proefwerk.

Morgen ziet er voorlopig zo uit:

1. In vierhoek ABCD weet je het volgende: hoek A = hoek D en BC=AD. Hoe groot is hoek B?

Ja geen idee natuurlijk.

2. Je hebt twee driehoeken: ABC & DEF. AB=DE en BC=EF. Bewijs dat zij congruent zijn.

Oh oh oh dat moet zo! Of... Nee. Wacht. Ook geen idee.

Enzovoorts enzovoorts. Gelukkig heb ik in deze duistere tijden nog iets wat mij op de been houdt: Ollie.

Zij is dolblij dat ik de hele dag thuis ben en wil alleen maar knuffelen en bij mij zijn. Lief lief lief. Terwijl ik mijn blog schrijf zit ze toe te kijken vanuit een hoekje op mijn overvolle bureau:

Dat bureau ziet er trouwens waar ik wiskunde maak ongeveer zo uit:

En toen ik gister Latijn leerde in bed zag dat er zo uit:

Superinteressant!

Goed dat was een fragment uit de wereld van Rosa in de toetsweek. Morgen meer.

Hardlopen

2011-02-22T21:24:00.004+01:00

Dus. Ik ben klaar voor morgen. Om half tien. Dit betekent dat ik over uiterlijk tien minuten in mijn bedje lig en dan een hele fijne lange nacht voor me heb waarin ik fijn ga genieten van het leven als zorgeloze tiener in een zorgeloze nacht. Behalve dan dat ik waarschijnlijk door mijn abnormale toetsweek-dus-ik-slaap-over-het-algemeen-laat-en-als-ik-niet-laat-in-bed-lig-dan-lig-ik-wel-een-uur-wakker-tobbend-of-ik-nou-wel-of-niet-goed-heb-geleerd-voor-mijn-vak-van-morgen-ritme nog een paar uur wakker lig. En dan pas laat slaap. En morgen weer moe ben. Dus minder energie heb om te leren. Dus. Ik zit in een vicieuze cirkel. Dat is naar. Heel naar. De economie kan het weten.

Gisteren toen ik echt bijna in slaap viel op een stoel in Edo's kamer (dat vond hij niet zo leuk helaas) heb ik mezelf naar mijn kamer toe gesleept en hardloopkleren aangetrokken. Ik was zó moe. Daarom ging ik hardlopen. Logischerwijs. Natuurlijk.

Mijn gedachtegang was deze: Als ik nou écht zo moe ben als ik me voel dan haal ik het einde van de straat niet eens, val ik daar bewusteloos neer en dan vinden we wel een oplossing. Misschien kan ik dan nog als vogelvoer dienen. Of een verdwaalde peuter neemt me mee als "nieuwe pop". Prima leventje dus. Maar als mijn moeheid nou alleen voortvloeit uit verveling van de uren opgesloten doorbrengen in mijn kamer, word ik misschien wel weer opgewekt, fris en wakker door de koude buitenlucht. Opgewekt.

Ik begon een beetje kalmpjes te joggen richting het "onbekende". Ik nam een afslag hier, een afslag daar. Toen nam ik me plotseling doelbewust voor dat ik naar het strand wilde. Ik verbaasde mezelf met deze briljante ingeving. Het originele plan was om even rond te kijken op het strand en dan op mijn gemakje weer terug te hobbelen. Maar eigenlijk voelde ik me nog helemaal prima toen ik daar aankwam. Ik besloot eens een kijkje dichter bij de zee te nemen. Dit was ongeveer hoe het eruit zag:

Prachtig, prachtig. Ik had precies de goede tijd gekozen om te gaan hardlopen. Er bevonden zich op het hele strand zo'n drie mensen en één hond, inclusief mezelf. En nee, ik tel mezelf niet mee als hond. De zon stond half-laag aan de hemel, zoals op de foto, en glinsterde prachtig op het water. De zee was kalm, spoelde het strand op, verdronk in het zand. Op het ruisen van de zee na hoorde je niets. Rustgevend.

Na zo'n kilometer op het strand te hebben gerend kwam ik een versperring tegen. "PAS OP! DRIJFZAND!", nog in meerdere talen vertaald ook. Nieuwsgierig, hoe ziet drijfzand eruit? Zal ik even...? Nee, Rosa, houd je in! Niemand weet dat je op het strand bent, er staat niet voor niets een bord, gedraag je! Ik nam braaf de afslag terug naar de bewoonde wereld.

Thuis aangekomen zakte ik uitgeput neer op een stoel. Ik was gaan hardlopen omdat ik zo duf en moe was. Nu kwam ik thuis en was ik uitgeput en moe. Hardlopen was leuk en mooi, maar het had niet het gewenste effect, helaas. Voortaan zet ik wel een pot koffie.

Toetsweek is nog steeds...

2011-02-22T19:28:00.002+01:00

Bezig zijn met het knopen van leuke bandjes:

Peaceteken voor WYNEKE ♥

Toetsweek is...

2011-02-21T19:12:00.004+01:00

Gewoon heel veel leren natuurlijk. Maar daarnaast ook:

Engelse woordjes leren in de douche:

Rare frutseldingen knutselen (deze door Edo):
Een werkplekje maken voor jezelf waar niemand anders je kan storen:
Rare foto's maken van je broertje...:

...en katten:

Zelf vriendschapsarmbandjes knopen:

Maar nu is het weer tijd voor het eerste punt op mijn lijstje... Juist... Leren.

Kerstvakantie

2011-02-20T13:20:00.006+01:00

Lovesong

2011-02-19T12:00:00.003+01:00

Dus. Terwijl ik ein-de-lijk de foto's van de kerstvakantie op mijn computer zet, worstel ik me door engels heen. Ik zal straks een blog posten met de "top-foto's" van de vakantie! Er zal waarschijnlijk niet zo veel Oostenrijk bij zitten, omdat ik in Oostenrijk niet zo geïnspireerd werd door het leven daar. Eigenlijk heel jammer natuurlijk, maar volgend jaar weer een kans!

Dit vond ik net terug, van heel lang geleden!

It's... GROUNDHOG DAY!

2011-02-18T23:20:00.002+01:00

Het is laat, het is toetsweek, het is tijd voor een blog.

Veel om over te schrijven. Waar zal ik beginnen?

Net heb ik met pap, mam en Ed de film "Groundhog Day", bekeken. Leuke film! Voorspelbaar einde, een beetje, maar wel echt leuk.

Ach, ik klaag maar een beetje. Eigenlijk was het gewoon een hele leuke film en ik heb echt heel erg veel gelachen.

Was ook leuk om samen met het gezinnetje te kijken, gezellig en zo.

Daarnaast heb ik vandaag, en daar ben ik heel heel trots op, al zo'n 300 woorden voor mijn engelse toets van maandag geleerd, go me! Het is zo'n gedoe met dat stomme boekje (AVI). Wie heeft maandag ook die toets en is het met me eens dat dit echt de allervervelendste stomste rotste leermethode is om woordjes te leren? Brr. Doe mij maar kant en klare woordenlijsten.

Welcome Home

2011-02-13T11:27:00.002+01:00

Vervolg

2011-02-13T11:12:00.003+01:00

Ook al klopt er helemaal niets meer van qua tijdsgevoel voor jullie, toch schrijf ik nu het vervolg op mijn vorige blog. Drukte en veel huiswerk hebben mij belet om dit eerder te doen.

Om nog even je geheugen op te frissen: Ik ben in de kerstvakantie op vakantie geweest naar Oostenrijk en Frankrijk en we kwamen na een relatief korte tocht van Nederland naar Oostenrijk aan in een fan-tas-tisch appartement.

Al snel waren de kamers gekozen en konden we alles gaan inrichten. Door vermoeidheid van de auto-rit sliepen we al vroeg.

De volgende dag was de eerste snowboard-dag. Het was echt heerlijk weer en al snel hadden Wouter, Job, Edo en ik een "eigen piste". Dit waren allemaal stukjes van een andere piste samen. Als je uit de lift kwam, nam je eerst een klein stukje van die gewone piste. Daarna snowboardde je naar de zijkant waardoor je terecht kwam in een breed pad met veel hobbels en butsen waar je kon oefenen op springen, one-eighties en meer. Aan het eind van dit pad begon een geweldig stuk tief-schnee waar je helemaal los kon gaan. Dan nam je weer een klein stukje gewone piste. Op een gegeven moment kwam er aan de zijkant van die piste een ingang naar een bospad. Dat was echt het mooiste pad ooit! Je had deels goed uitzicht, over de bergen en bossen, deels een gevoel dat je kilometers van de bewoonde wereld verwijderd was en de hele tijd goede sneeuw. Na een tijdje zagen we zelfs een vossenhol!

Als je uit het bospad kwam was er nog een stuk tief-schnee, en daarna was je alweer bij de lift. De eerste dag hebben we deze piste de hele tijd genomen.

De daaropvolgende dagen waren ongeveer hetzelfde. 's Ochtends waren we met z'n achten, ouders én kinderen, en 's middags met z'n vieren, ouders en kinderen gescheiden. Meestal splitsten we ons op na de lunch.

Ik zal jullie verder niet vervelen met verhalen die toch allemaal op elkaar lijken. Het komt erop neer dat we allemaal ontzettend baalden aan het einde van de heerlijke tijd in Oostenrijk.

Wouter, Job, Marco en Nel waren inmiddels al naar huis en terug in Nederland. Wij gingen echter niet direct vanuit Oostenrijk terug naar huis. We maakten eerst een tussenstop in Frankrijk, bij het huis van mijn oom en tante.

W-a-u-w. Wat een huis! Het lag in een stil dorpje en het huis was echt fantastisch. Alles in het huis klopte. De inrichting was helemaal afgesteld op het type huis. Het was een mooie oude villa, die zelfs beschikte over een werkplaats, garage en duiventoren. Er was maar één nadeel aan het huis: de enige kamer die echt een beetje lekker warm werd was de woonkamer. Zomers geen probleem natuurlijk. Helaas, wij waren er met -5 graden. 's Nachts sliep ik onder vier dekens en maakte ik een holletje waarin het lekker warm was. Zo gauw ik uit mijn holletje kwam bevroor ik bijna.

Overdag reden we van dorp naar dorp om de mooie uitgestrekte omgeving van het huis te bezichtigen. Edo en mijn oom werden helaas wel ziek de derde dag, waardoor we enige tijd zonder hen rond hebben moeten trekken.

Ook hier gingen we na vier dagen met spijt weg. Het was allemaal zo snel gegaan! We hadden nog helemaal geen zin om terug te gaan naar het gewone leven... Maar wat moest, dat moest. Dus we gingen.

Nou, thuis aangekomen ging alles gewoon weer zijn gangetje. Dus. Dat was mijn kerstvakantie. Laten we hopen dat het verslag over de voorjaarsvakantie eerder af is dan in de meivakantie...

Wordt vervolgd

2011-01-10T17:45:00.003+01:00

Afgelopen week leek echt duizenden uren langer te duren dan normaal. Meestal heb ik op maandag het gevoel: Is het alweer maandag? Vandaag was het gevoel: Drie weken geleden had ik nog vakantie... Oh nee! 1 week geleden nog maar kwamen we terug uit Frankrijk / Oostenrijk.

Jullie zijn natuurlijk allemaal heel nieuwsgierig naar mijn vakantie, dus komt ie:

We zouden op vrijdag 18 december vertrekken. Geen idee of jullie het je nog herinneren of niet, maar er was toen een weers- en verkeersalarm gegeven. Toch moesten en zouden we gaan. Of... toch niet?

Uiteindelijk besloten we om half tien, 's avonds, dat we niet zouden gaan. De volgende ochtend vertrokken we om +- 7 uur. Om 20 uur kwamen we aan in het pension; een vlekkeloze autorit met om precies te zijn 0 files was hiervan de oorzaak.

De familie met wie we altijd samen reden heeft het in 17 uur gereden, met dank aan het weer, het verkeer etc., wij in 11 uur. Zij hadden wel weer het voordeel dat zij al op de piste hadden gestaan tijdens die 11 uur van ons.

Het appartement was ongelooflijk veel beter dan onze vorige appartementen. Edo en ik hadden een eigen kamer, mét 2-persoonsbed, we hadden 2 WC's, waarvan ééntje in de badkamer zat. Ook hadden we een luxe keuken met, tam tam tam, een afwasmachine!

We waren flabbergasted.

*due to the writer's homework issues, this story will be continued later*

[2/7]

2010-12-12T17:57:00.004+01:00

Testweek strikes, again.

En ik ben Indonesië aan het missen. Heel erg.

En dan nog om het blogje leuk te maken, een quote:

"abcdefghijklmnopqrst vwxyz. Missing u."

En wisten jullie dat het langste woord dat je met de bovenste rij van je toestenbord kunt schrijven "typewriter" is? En het langste woord dat je met je linkerhand kunt typen "stewardess"? Fijne feitjes in een lange week.

Oh en vrijdag gaan we op vakantie! Om alvast in de stemming te komen:

Dit zou je eventueel misschien wel eens allemaal kunnen ontdekken, bedenken, verzinnen en bekijken tijdens één van die vele lange verveelbuien tijdens de toetsweek. Eventueel.

En dan nog: had je gezien dat bovenstaande foto in de sneeuw flink gefotoshopt is? Nee he!? Het origineel:

Bericht aan de Reizigers

2010-12-06T18:30:00.001+01:00

They open and close you
then they talk like they know you
they don’t know you
Joni Mitchell

Er zit een zee in mij en dat ben ik.
Ik heb mezelf al tien jaar niet gezien.
Wanneer ik naar mij toe reis, keer ik
halverwege onverrichter zake terug.
Iemand zegt dat ik er eindelijk eens
om zou moeten huilen, maar waar
laat een zee zijn tranen? Iemand
anders is jaloers. Hij zegt: ‘Jij hebt
tenminste een verhaal.’ Schuim
drijft door zijn blikveld. Ik herhaal:
de zee heeft geen verhaal.

Er zit een verre stad in mij. Daar
moet ik heen. Maar alles is zo lang
geleden en misschien, als ik er ben,
loop ik wat rond, zie niets, herken
geen mens en huilt mijn heimwee
even hard. Er ligt een land in mij,
daar kon ik vroeger reizen maar het
werd te klein, het ligt in groene tegels
tussen asfaltwegen, ieder plein onder
de hemel is zo leeg, ik waai steeds
weer terug naar huis.

De tijd, de zee, de stad, het land
de hemel en de pleinen zijn er
dag en nacht, ik moet eens lekker
weg in eigen hoofd maar altijd reis
ik met mezelf mee en ik ben klaar
met het gedrein: niet in de trein,
niet met de bus, alleen naar
Halverwege Onverrichter Zake
en terug – niemand kan zo groots
vergaan als ik. Er zit een zee
in mij en ik verdrink.

~Ingmar Heytze

Netwerken

2010-12-06T18:21:00.002+01:00

Although niemand daar vast heer erg geïnteresseerd in is; dit is mijn driehonderdtweede post. 302. Best veel. Niet dat ik daar nu een hele blog aan ga wijden hoor. Echt niet.

302!

Hij gaat namelijk over dat ik mijn social network gebeuren op internet een beetje aan het verkleinen ben. Ik weet het; er blijft altijd wel iets achter, maar ik werk er nu niet meer actief aan. Sommige dingen dan. Hyves heb ik verwijderd. Het koste een beetje spanning en moeite, maar was toch vrij snel geklaard. Ik heb er niet heel veel last van, alhoewel ik soms wel merk dat ik zin heb om eens lekker foto's te gaan kijken op iemand's hyves, wat dan niet kan. Maar niet verschrikkelijk erg.

Verder ben ik ook gestopt met Postcrossing. In de zomervakantie heb ik een adres aangevraagd om een kaart naar te sturen. Dit heb ik nu nog steeds niet gedaan. Ik vond het zielig voor die arme mensen. Ik deed echt nooit meer iets met postcrossing. Wel kreeg ik elke maand liefdevolle mailtjes:

Postcrossing stats of November!

User: Rosalita94
Postcards sent: 0
Postcards received: 0
Total: 0

Na een tijdje begon dit op mijn schuldgevoel te werken. Daarom heb ik besloten om dat maar weer achter me te laten.

Verder twitter ik veel minder, wat mezelf verbaast. Ik lees ook niet meer alle tweets, het wordt minder.

Kortom, mijn "online social network" krimpt. Mijn Glee-fanship groeit.

Mijn geest is een beetje in de war, geloof ik.

Gleek

2010-12-05T18:10:00.004+01:00

Dit móét ik gewoon even delen met jullie.

Ik ben een trouwe, trouwe Glee-volger (of "Gleek" zoals ze dat zeggen). Vandaag was ik een beetje aan het rondzwerven over de uitgestrekte vlaktes van Youtube en toen kwam ik dit ontzettend ongelooflijk lieve leuke filmpje tegen. Hierin wordt de leraar ziek en gaat hallucineren. Alle kinderen uit zijn les worden dan in zijn hoofd vervangen door de kleine versies van die kinderen. Goed, verdere informatie is overbodig. Just watch!

Mari Storm

2010-12-02T21:33:00.004+01:00

Zoals jullie weten, misschien wel, misschien niet, is een maand geleden mijn opa overleden. Hij was altijd lief, zorgzaam en vrolijk. Voor ons dan, in ieder geval. Het was een drukke tijd, een emotionele tijd.

Nu heeft mijn oom, om de rest van de familie te verrassen, contact gezocht met iemand van het weekblad "Vrij Nederland". Daar is een rubriek "Uit het leven van...". Daar staat dan meestal een bijzonder mens in. Die "iemand" van Vrij Nederland vond mijn opa een goede kandidaat en die is dan ook onder deze rubriek in het weekblad geplaatst. Mocht je nou geen tijd/zin/geld (tijdens de sinterklaastijd geld hebben is onmogelijk... I knów!) hebben om dit tijdschrift te kopen, dan is hier een scan van dit artikel. Behandel deze scan met liefde, het is de eerste óóit die mijn vader zelfgemaakt en doorgemaild heeft. Zonder. Hulp. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat er om dat het heel bijzonder is, heel leuk is, heel fijn is, dat onze opa/vader/vriend hier nog één keer wordt geëerd in "Vrij Nederland" met een verhaal over zijn leven, wat hij heeft bereikt, hoe hij was. Kortom: Enjoy!

ps, klik voor vergroting. Mocht je de tijd hebben om het te lezen, het is echt interessant!

Utrecht

2010-11-30T11:46:00.005+01:00

We halen, op het nippertje, de tram. Opgewonden zitten we in de tram. Het is eindelijk zo ver! Rustig wachten we tot we aankomen op Den Haag Centraal. Vol energie huppelen we richting de kaartjes-automaat. Onze pin-pas halen we door de lezer. *piep piep* "Geen Saldo", vermeld de kaartjes-automaat ons vriendelijk maar vastbesloten. Paniek. We moeten de trein halen. Moeder wordt gebeld. Geld wordt op de pinpas gezet. Opnieuw proberen we het. De trein vertrekt over 2 minuten. *piep piep* "Geen Saldo". Nog altijd even vriendelijk. Ik ren naar de trein en roep: "We moeten zwart gaan!". Merel belt haar moeder nog een keer. Dan rent ze terug naar de kaartjesautomaat. Haar hand bij het bakje van de kaartjes. Het fluitje wordt gefloten. Langzaam begin ik te hyper-ventileren. Merel rent voor haar leven. Met moeite kan ik de deuren tegenhouden. De man in de trein kijkt rustig toe naar hoe ik me in het zweet sta te werken. Hij glimlacht. "Ja, ja," denk ik, "u staat al fijn binnen, u bent veilig!". Daar is Merel eindelijk. Rende ze in slow-motion of zo? We springen achter elkaar aan de trein in. Soepel glijden de deuren dicht.

Gehaald.

Voor de liefste onbekende

2010-11-23T20:07:00.003+01:00

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet -
dat hoeft nu allemaal nog niet.

Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer -
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.

~Ingmar Heytze

Kaasschaaf

2010-11-20T23:24:00.004+01:00

Wat een genot; het is zo rustig nu! Geen stress meer voor de S&C-dagen, alles geregeld, alles klaar, alles voorbij. Nu weer gewoon eens ouderwets op school concentreren, fijn!

Mijn kamer is ein-de-lijk opgeruimd na de chaos van Denemarken. Denemarken! Daar heb ik nog niets over geschreven! Iemand nog benieuwd hoe het was?

Maandag 8 november om 12.30u reden we weg uit Den Haag. Dinsdag 9 november om 00.30u kwamen we aan in ons (eerste) hostel, in Kopenhagen. Vanuit ons kamerraam zagen we 24/7 een klok die af en toe versprong naar de temperatuur buiten. Gemiddeld 2 graden.

Dinsdag overdag was er een cultureel programma; we bezochten Christiania, de hippie-wijk van Kopenhagen. Ook een museum, kerk en dergelijke ontbraken niet aan ons tripje. Vanaf 15.00 uur waren we free to go, we moesten om 01.00u in het hostel zijn. Na een middagje chillen met nieuwe leuke mensen gingen we met z'n achten uit eten in een chinees schattig tentje. Een buffet voor 100 kronen (€14,-). Daarna besloten we met z'n zevenen nog een leuke Irish pub te bezoeken. Ge-wel-dig. Er was een man die gitaar speelde en zong. Binnen een mum van tijd waren wij zijn "favoriete hoekje", of ook wel "his dutch corner". Ergens anders bevond zich de "spanish corner". Van 21.00u - 00.50u zaten we in de pub, en keurig om 01.00u waren we thuis. We sliepen al snel, het was een vermoeiende reis.

De volgende ochtend moesten we onze spullen al weer inpakken; we zouden die avond afreizen naar het nieuwe hostel. 's Ochtends bezochten we nog het Danish Design Museum, 's middags was de openings-ceremonie al. De GA van de conferentie, de person in charge, viel ons meteen al op door zijn "funky hair-do". Blijkbaar is het in Denemarken mode om je haar van achteren kort te scheren en van voren lang te laten. Een... eh... bijzonder effect.

Om weer 01.00u o.i.d. kwamen we aan in ons tweede hostel, doodmoe maar tevreden; het was een lief hostel met huisjes en kleine maar fijne kamers.

Wij hadden 's ochtends al een heel schema voor de douche, zodat we precies op tijd aan de ontbijt-tafel terecht kwamen. Daar bevond zich de coolste kaasschaaf ooit. Er lagen twee blokjes kaas in een hoekje, en met een soort draaibare figuurzaag zaagde je telkens een nieuw plakje kaas los. Dit klinkt gek.

Na wat research vond ik dit plaatje, dit komt best dicht in de buurt van waar ik het over heb:

Je schraapt telkens een nieuw plakje weg, gaaf!

Over de rest van de week valt nog veel te vertellen, maar niet nu. Dat komt nog wel. Later. Welterusten!

Vandaag

2010-11-18T20:05:00.002+01:00

Mijn blog is nu zo verlaten en stoffig dat mijn computer niet eens meer het wachtwoord van mijn bij mijn blog horende e-mail herinnert. Wow.

Momenteel: mijn ogen branden, ik ben moe, maar ik leef nog. De Sport-en-Cultuur-dagen zijn vermoeiend en zwaar, maar het gaat. Vandaag was er sportdag in "de Schilp", in Rijswijk. De hele dag in de weer met schema's, meisjes die hun groepje kwijt zijn, invallers, scheidsrechteren en opruimen. Morgen workshops, sporten en meer. Sport X. Pfoei. Ik ga slapen. Mijn ogen branden, ik ben moe.

Maar ik leef nog.

Se dig snart

2010-11-07T21:09:00.006+01:00

Dan toch nog maar een écht blogje voordat ik wéér een week niet ga bloggen. Ik ga morgen naar Denemarken voor een week en daar heb ik heel veel zin in. Het staat natuurlijk in schril contrast met wat zich de afgelopen week allemaal heeft afgespeeld. Misschien wel fijn? Ik ga thuis missen denk ik. Ollie ook. En een plekje voor mezelf, maar toch kan ik niet wachten. Ook kan ik niet wachten op de tijd die begint na de S&C-dagen. Geen geregel meer (of in ieder geval minder). Geen EGMUN-stress meer. Alleen heel veel huiswerk inhalen.

Mijn koffer staat nu klaar, prop- en propvol. En er moet nog vanalles bij. Oeps. Maar ja, je bent een meisje of je bent het niet hè? Nee, dat is een slap excuus. Emancipatie! Ik heb overigens wel echt een goede reden. Ik moet veel verschillende outfits hebben. "chill"-outfits. "feest"-outfits en ook niet te vergeten "mun"-outfits. Er moet niets ontbreken én ik wil keus hebben.

Goed, sorry voor my lack of posts, daar gaat hopelijk wel weer verandering inkomen als ik terugben. Denk ik.

Voor nu zeg ik se dig snart!

31 - 10 - '10

2010-10-31T18:01:00.001+01:00

[7/7] - Vakantie!

2010-10-16T17:13:00.000+02:00

[5/7]

2010-10-13T19:45:00.003+02:00

Voor de geïnteresseerden, dit is de lucht van gisterenmiddag.

En dan nu... Een groot deel van jullie heeft al via twitter / facebook / e-mail / andere mogelijkheden gehoord wat een veelbewogen dag ik vandaag had. Het begon al vroeg 's ochtends. De krant. Op pagina 14 en 15 van de volkskrant van 13 oktober 2010, staat een foto van mama met "Het Stedenboek" op a4-grootte. "Het Stedenboek" is een soort van Google Earth, maar dan uit de Gouden Eeuw. Tenminste, zo luidt de kop van het artikel. Mooie kleurenplaten van steden samengebonden in een oud boek. Waarde? €90.000,-. Dus dat was wel even een mooie opstarting van de dag.

Scheikunde ging slecht, Kubv goed, bla bla, niet belangrijk verder. Al dat gezeur over cijfers waar je voor vreest en zo, nergens voor nodig. Nu niet dan. Nu zijn er spannendere dingen.

Rond een uur of drie klinkt Edo's stem van de gang: "Rosa?" Afwezig zeg ik: "Hmm..." "Wat moet je doen als je hoofd bloedt?"

Kaboem, huh wat?!

Edo's hoofd lekt. Bloed, lekt het. Ik dep het schoon met wat water en een washandje. Dan herinner ik me gelukkig dat we van die steriele compressen hebben. Ik bind het compres vast op Edo's hoofd met een verband. Dan bel ik pap. Die raadt aan om de dokter te bellen. De doktersassistente raadt aan om even langs te komen.

Eenmaal daar mogen we voor. (Edo zag er ook wel eng uit met dat verband om zijn kop. Spelende jongetjes van een jaar of acht keken ons met open monden aan.)

Bij de dokter maakte ze het schoon. Ze praatte een beetje, vriendelijk. Toen. "Bladiebla... Bloe blie bla... Twee hechtingen... Bladiebla..." Uhhh wat?! Twee hechtingen?

Edo moest op een bedje gaan liggen. Onze standaard huisarts kwam erbij. Verdovinkje hier, draadje daar, knopen, knip, klaar. Alhoewel, voor Edo leek het waarschijnlijk langer te duren. Zeker omdat de verdoving niet echt werkte...

Edo mocht kiezen wat we zouden gaan eten. Pannenkoeken, koos hij. Dus die heb ik vandaag gebakken. Ze bevielen goed!

Nou goed. Dit onsamenhangende verhaal vat goed samen wat er vandaag allemaal gebeurd is.

[3/7]

2010-10-12T11:53:00.003+02:00

[2/7]

2010-10-11T13:34:00.000+02:00

[0/7]

2010-10-10T15:52:00.000+02:00

Bloe Blie Bla

2010-10-07T15:48:00.001+02:00

Saai, veel en moe. Dat zijn de woorden die mijn dag van vandaag beschrijven. Ik ben moe omdat ik laat ben gaan slapen omdat ik nog een beetje moest werken aan mijn uiteenzetting en zo. Het was saai omdat mijn lessen niet even enerverend waren als gewoonlijk. Het was veel omdat ik WEER tot het achtste had. (Surprise!). Ik word een beetje gek geloof ik.

Gelukkig is er wel een lichtpuntje. Vanavond expeditie Robinson, Oh Oh Cherso, maar dat kijk ik alleen maar uit gewoonte eigenlijk. Het is ook wel leuk though.

En verder. Volgende week toetsweek. Ik vrees. Maar toch ook weer niet. Ik geloof dat ik de enige persoon op heel sorghvliet ben die zin heeft in de toetsweek. Stress verdwijnt in de toetsweek. Ik ben vroeg thuis, en leer. Dat is niet stressend. Behalve als ik niet op tijd klaar ben dan. Zondag naar opa en oma, ook een lichtpuntje. En dan leren in de auto.

Goed. Dat was het korte verslagje van mijn dag. Eigenlijk moet ik nu Engels doen. En dat doe ik ook, maar dan met een pauze-tje om een blogje te schrijven. Fijn. Moe. Saai. Veel.

Spelen

2010-10-02T19:58:00.006+02:00

Gisteren was dan de grote dag. De dag van de opvoering van alles wat we op thaleia hebben geleerd, dit keer voor ouders en familie.

's Ochtends om kwart over acht stond ik bepakt en bezakt voor mijn locker. Scheiden, wat had ik bij me voor Thaleia, wat had ik nodig voor school? Locker in, locker uit, ruil, pruts, bam. Locker dicht. De hele dag had ik al een klein beetje kriebels. Geen zenuwen maar gewoon een fijne kriebel. Spanning. Na het zesde uur begon het oefenen. We mochten het podium tot en met half zeven gebruiken, dus we hebben flink de tijd gehad om ons helemaal uit te leven op dat podium. We hebben daarna snel een hap chinees naar binnen gewerkt (chinees eten, geen echte chinees natuurlijk) en stoelen klaargezet.

De eerste ouders druppelden al binnen, na even zoeken vond ik ook de mijne. "Succes!" Aah!

Tijdens de band-workshop werd ik helemaal gek. Ik stond te springen en om de haverklap mensen te knuffelen. En te bijten. En te knijpen.

Toen werden we aangekondigd. We liepen naar voren en zetten alles klaar. Lichten uit. Lichten aan, "Mayday! Mayday!" "Er moet een verklaring voor zijn..." "SOS! SOS!"

Scène 1: de Prinsesjes. Even op de begrafenis spelen, en klaar.

Scène 2: de Knurftjes. Even aapjes spelen, en klaar.

Scène 3: de Binken. Há, nu kwam ik. Het was zo leuk, ik leefde me uit, het was geweldig.

Eindscène: moeilijkste van allemaal, om onbekende reden. Maar het ging goed!

Iedereen was geweldig, niemand vergat zijn tekst, niets ging fout. Oh oh oh wat was het leuk om te doen.

Tegen de tijd dat ik op het podium stond was het alweer voorbij. Of zo voelde het tenminste. Mén, ik zal het missen. Maar, je weet:

Het is altijd één voor Kasper, en nul voor de rest van de wereld.

Thaleia Reünie 1 Oktober 2010

2010-09-30T22:31:00.004+02:00

Kort maar zeer belangrijk blogje:

Morgen treden wij, mensen die mee zijn geweest naar thaleia, op in de school! Iedereen die a) van toneel houdt b) ons aardig vindt c) ons wil uitlachen omdat we slecht zijn maar vervolgens erachter zal komen dat dat onmogelijk is omdat we heel goed zijn d) niets anders te doen heeft op een vrijdagavond e) stiekem verliefd is op één van de thaleia leden f) wel wil zien wat er allemaal te doen valt op thaleia g) misschien wel mee wil gaan naar thaleia h) gewoon zin heeft om een beetje te socializen en i) denkt dat hij/zij daar op zijn plaats is. Oh en j) iedereen die familie is.

Jullie zijn allemaal welkom vanaf 19.15!

De voorstelling begint om half acht, en dan is het programma als volgt:

19:30 Band

19:55 Teksttoneel (Daar speel ik in!)

20:40 Zang

21:10 Pauze

21:25 Film

21:40 Dans

21:55 Theatersport

22:35 Einde Voorstelling

00:30 Open Podium

Dus wees allen aanwezig op deze geweldige avond!

Enthousiaste Blog

2010-09-29T17:08:00.003+02:00

Amsterdam - 21 september 2010

Het lijkt alsof de goden mij zowaar gunstig gezind zijn deze week! Vandaag viel het achtste uur wéér uit! Niet te geloven! Vorige week vrijdag moest onze hele klas nablijven bij Engels. Degenen die toen gewoon niet op waren komen dagen moesten vandaag het achtste nablijven. Degenen die er wel waren vrijdag mochten weg!

Nog meer spannend nieuws: De kamerindelingen voor Rome worden gemaakt! De Vluchten worden geboekt! Het komt dichtbij! Ik heb echt heel erg veel zin in Rome-reis. We zullen gaan van 31 maart t/m ...? Geen idee eigenlijk. Langer dan een week zal het zeker niet duren, maar toch!

Wij gaan niet zoals alle voorgaande jaren in een klooster. We zijn namelijk met een te grote groep! Erg jammer natuurlijk... Eerst zou de helft van de groep in het klooster gaan, de andere helft zou kamperen! Wat ben ik blij dat dat niet door is gegaan. In maart kamperen in Rome... Brrr!

Daarnaast rust de druk van EGMUN nog steeds op mijn schouders. Ook de organisatie van het schoolfeest kost nu steeds meer tijd. Gelukkig kan ik dat nu even laten voor wat het is (een uurtje, een dagje?) en fijn huiswerk maken. Fijn en rustig. Echt!

Blij en zo

2010-09-28T16:10:00.004+02:00

In mijn hoofd was ik al een excusez-moi blog aan het schrijven. Excusez-moi dat ik al zo lang niet geschreven heb. Dit keer is het niet eens een excusez-moi-dat-ik-zo-lang-niet-geschreven-heb-maar-ik-heb-geen-inspiratie-blog. Het is een excusez-moi-dat-ik-zo-lang-niet-geschreven-heb-maar-ik-had-geen-tijd-blog!

Like, for real. Ik wilde alleen niet schrijven dat ik geen tijd had om te schrijven want men gaat zich dan zorgen maken over mij. En, like, for real, dat is niet nodig. Ik red me wel hoor. Het is alleen iets drukker dan de voorgaande jaren. Met iets meer uitgaan. En iets minder slaap. En iets meer verantwoordelijkheid (geld, sport & cultuur-dagen, EGMUN, een begeleider zoeken !!!, alles regelen... That reminds me... Zo even een mailtje sturen). En iets zwaardere vakken. En zo.

En áls ik dan een keertje tijd heb om huiswerk te maken etc., dan ga ik zo iets onzinnigs doen als een blog schrijven! Maar vandaag mag het. Ik was een uur eerder uit, opeens. Onaangekondigd! Het achtste uur viel opeens uit. Hallelujah voor de persoon die naar Godelieve smste dat het uitviel. Zij lichtte de hele klas in. Normaal zou ik EXACT NU uitzijn. 16.15u. En misschien thuis om half vijf, kwart voor vijf. Even iets drinken... 17u minstens voordat ik zou kunnen beginnen met huiswerken e.d.

Nu liggen mijn boeken al open, wat een vooruitgang!, en ik ben al flink goed bezig aan wiskunde. Wiskunde B.

Trouwens, waar ik nog helemaal niets over gezegd heb, is mijn "hallelujah-Sorghvliet-houdt-nog-een-heel-klein-beetje-van-mij-toetsweekrooster"!

Maandag: x - Natuurkunde - Wiskunde B

Dinsdag: x - Engels

Woensdag: x - Scheikunde - Kunst

Donderdag: Vrij!

Vrijdag: Wiskunde D - Latijn

Dat zijn, jawel, jawel, zeven vakken! Eén keer vrij! Eén keer niet het eerste uur vrij! Mijn broertje mag dan wel een fijn lesrooster hebben, ik heb een fijn toetsweekrooster. Lekker púh!

Afscheid

2010-09-18T16:23:00.011+02:00

Ik heb de afgelopen tijd zo veel tijd op school doorgebracht dat het lijkt alsof ik er zo'n beetje woon. En dat voelt, gek genoeg, goed. Met mijn vierkante rooster dat mij 38 uur per week op school houdt en het leerlingbestuur dat mij 's avonds de school in trekt, breng ik er redelijk veel tijd door. Het is wel echt leuk om te doen, trouwens. Bedienen op ouderavonden en, gisteren, bedienen tijdens het afscheid van mevrouw van der Horst.

Het begon standaard. De mensen waren een tikje ouder. Iedereen nam, as usual, koffie of thee, meer mensen thee dan koffie. De jassen werden opgehangen in de buurt van lokaal 01, 02 en 03, allemaal standaard inmiddels. Maar deze avond had wel échte tafels, met échte tafellakens, met échte bloemen, met échte hapjes en, last but not least, échte glazen en kopjes in plaats van plastic bekertjes.

De speeches begonnen. Lang en mooi. Er was een duo-cabaret van mevrouw Hagoort en mevrouw Hulshof. Ze maakten veel grapjes waar de hele zaal (behalve de vijf leerlingen waaronder ik) om moest lachen. Ookal snapten we niet alle grapjes, het was erg leuk en we vermaakten ons zeer goed.

De avond bestond uit drie "blokjes". In elke pauze moesten wij als een speer glazen vullen, verzamelen, uitdelen en opruimen, hapjes rondbrengen, lief lachen, vierendertig keer vertellen dat we in de vijfde klas zaten en men ervan verzekeren dat het echt nog steeds leuk was op school.

Er was nog een cabaret, geweldig! Man wat hebben we gelachen. Blaakmeer als gemene rector, Beute als stoute leerling en Hulsof als van der Horst herself. Tussendoor werd er steeds gezongen op de melodie van Anne. Maar dan natuurlijk: "Gerda, ons Sorghvliet is heel mooi, maar jij wist het veel mooier nog te kleuren..." Verschrikkelijk goed en verschrikkelijk leuk.

De speech van mevrouw van der Horst zelf, die het officiële deel van de avond afsloot, was ook heel erg mooi. Zonder namen te noemen bedankte ze iedereen op haar eigen manier, chapeau.

Toen het officiële deel voorbij was, pakte Goossens zijn iPod en maakte iedereen blij met hits uit de tachtigerjaren. Op een gegeven moment konden Wyneke, Caroline en ik, ons niet meer inhouden en dansten vrolijk mee.

Ondanks dat het gisteren een geweldig avond was, kan ik toch wel zeggen dat ik erg blij ben dat ik dit weekend weer even thuis mag wonen. Uitzonderlijk als het is, ben ik al sinds vanochtend elf uur thuis, zonder weg te moeten. Zo rustig, zo vertrouwd. Hallelujah.

Geniet-momentje

2010-09-13T11:52:00.005+02:00

Ten eerste moet ik even het liedje delen met jullie, het liedje dat al de hele dag in mijn hoofd zit: (hopend dat ie het doet... Als het filmpje niet werkt, klik dan hier)

Maar Dave Days is sowieso één bonk geweldigheid.

Ten tweede wil ik melden waarom ik in hemelsnaam om 11:53uur zit te bloggen. (Normaal zou ik nu les moeten hebben, of niet soms?) Ik ben er namelijk uitgestuurd bij mevrouw Filip. Ik! Hardwerkende, liefdevolle leerlinge, die alleen soms een beetje te veel en te vaak haar mond open trekt! Het is toch te gek voor woorden!

Nu zit ik wel lekker in de computerruimte, met youtube, twitter en facebook tot mijn beschikking. Helemaal alleen. Dus ik kan ook hardop Olive You zingen. Mijn cluster wiskunde B zit nu te zwoegen op differentiëren, zonder mij, *duivelse lach*. Nouja, niet dat ik nog extreem lang in de les had kunnen zitten überhaupt. Ik moet namelijk over tien minuutjes de soos opengooien. Lekker pizza-broodjes en dougnuts verkopen.

Ach, ik ga nog een paar keer Olive You luisteren en genieten van het feit dat ik in het zonnetje (dat door het raam heen schijnt, maar toch, het is een zonnetje!) zit te computeren.

Eruit gestuurd worden kon ook slechter zijn.

Wakker

2010-09-12T20:09:00.006+02:00

Ik heb vanochtend op de fiets iets bedacht. Het kwam door waar ik vandaan kwam. Ik had die nacht bij Jiska geslapen. Ik lag niet altijd even lekker, lag een tijdje wakker en hierdoor had ik tijd om even na te denken. Toen bedacht ik me dat er sinds het begin van het schooljaar (en stiekem al de week daarvoor) geen enkel weekend is geweest dat Jiska en ik niet samen een nacht hebben doorgebracht. Het weekend van 20 augustus is ze meegeweest naar de boot. Het weekend van 27 augustus ben ik bij haar blijven slapen na Wyneke's feestje. Het weekend van 4 september zijn we samen bij Sandra blijven slapen. En gisteren sliep ik weer bij haar. Toch gek!

Verder is er niet heel veel bijzonders dat ik heb ontdekt hoor, vannacht. Het resultaat van mijn wakkerliggen is wel dat ik nu heel moe ben. Stiekem ben ik gewoon de tijd aan het aftellen totdat ik legaal mag gaan slapen. Nog even tegen papa zeggen dat ik morgen het eerste uur vrij heb, Ollie mijn kamer uit gooien, wat gitaar spelen, een strepsil nemen, wat lezen en mijn spreekbeurt leren. Zo ziet mijn avond er uit. Ik krijg het koud, ik kruip vast in bed. Ik slaap al bijna. Bijna legaal.

Wyneke-de-pyneke

2010-09-11T20:11:00.002+02:00

Familieportretje

2010-09-03T20:36:00.002+02:00

Edo is vanmiddag naar de kringloopwinkel geweest. Daar heeft hij een analoge camera gekocht voor €1,50. Als reactie op zijn aankoop bedachten pap en mam dat zij ook nog wel ergens een analoge camera hadden liggen. Degene pap vast heeft was vroeger van hem. Degene die ik vast heb is van mijn opa geweest. De gene die Edo vast heeft, heeft hij vandaag gekocht en degene die Marieke vast heeft is van haar geweest. Met één van die drie die niet vandaag gekocht zijn, zijn alle baby-, vakantie-, verjaardags- en familiefoto's gemaakt. We besloten een fotoshoot te doen met alle camera's. Zeer geslaagd, zeer leuk.

Waar een aankoop van €1,50 allemaal wel niet goed voor is...!

La Roux

2010-08-30T22:08:00.005+02:00

I can see you burning with desire for a kiss

Vandaag wil ik even een niet al te lang postje maken. Op zich is dat ook wel weer fijn voor jullie, dan heb je niet bakken info die je moet lezen om dat ene leuke detail-tje eruit te pikken waardoor je kunt bewijzen dat je mijn blog echt leest. Ik wil alleen even zeggen dat ik, een tijdje geleden al, een hele leuk "electropop-duo" heb ontdekt. Ja, ik weet het, ik had jullie niet op een saaiere manier van mijn nieuwe vondst op de hoogte kunnen brengen... "Electropop-duo"... Maar goed, het gaat er om dat ze samen heel leuke muziek maken. La Roux, heten ze. Dit komt van La Rousse, wat frans is voor "de Rooie". Eleanor Jackson, de zangeres van La Roux, heeft rood haar. Zo komt de naam tot stand. Maar dit is natuurlijk allemaal minder interessant. Om het leuk te maken, een filmpje met één van hun leukste liedjes. Here we go!

Stoorzender

2010-08-26T20:32:00.002+02:00

Ik wéét dat dit een cliché onderwerp is, alweer, maar ik moet toch echt even mijn grote (wat zeg ik, grote? Enorme!) verbazing uitdrukken over het feit dat ik nu al kan zwemmen in mijn huiswerk. Dat is niet goed, want dat betekent dat het veel is. Veel te veel.

Het is nu ook nog eens extra druk voor het leerlingbestuur van dit jaar (that includes me) omdat wij de soos aan het renoveren zijn. Dat was dan ook wel nodig! Maandag zijn wij begonnen en tot nu toe hebben we elke dag braaf in onze groezelige oude kleren staan verven totdat de schoonmakers ons kwamen storen. Ook in tussenuren, pauzes en andere kleine rustmomentjes waren wij in de soos te vinden. Het resultaat is geweldig, maar druk is het wel!

Ik ben sowieso elke dag klaar om 16:15u. Met een beetje geluk op vrijdag om 14:20u, maar meestal niet. Goed, als we dan om 16:20u beginnen met schilderen, zijn we zo'n beetje klaar voor die dag rond 17u, 17.30u, soms later. Niet dat ik élke dag tot zo laat ben gebleven, maar you get my point! Toch heb ik elke dag nog braaf huiswerk gemaakt. Tot vervelens toe. Alles is klaar en af.

Mijn enige stoorzender op dit moment is Ollie, die kopjes geeft aan alles wat ze tegenkomt op mijn bureau. Handen, camera's, schoolboeken, pennen en mijn kin, niets is veilig. Gekke Ollie, stomme Ollie. Door Ollie kan ik morgen niet mijn huiswerk voor Nederlands laten zien. Zou mijn excuus goed gevonden worden? Op hoop van zegen.

Een dag

2010-08-25T19:49:00.004+02:00

Vandaag is het geen dag om huiswerk te maken terwijl het buiten langzaam donker wordt. Vandaag is het een dag om lekker de gordijnen te sluiten, een nachtlampje aan te doen, eventueel een kaarsje, en dan hopen dat het gaat regenen.

Vandaag is het een dag om mijn eigen waterkoker, die op mijn kamer staat, te vullen met water, helemaal alleen voor mezelf thee te zetten in de smaak waar ik zin in heb (Wintergloed), en dan lekker in bed kruipen en die thee opdrinken. Onder het genot van een Frans boek.

Bovenal is het vandaag een dag om met mijn hoofd aan de verkeerde kant van het bed te slapen. Vanavond slaap ik met mijn hoofd bij het voeteneinde, gewoon omdat dat kan.

Cliché

2010-08-19T20:55:00.003+02:00

Ik mis het nu al. Vakantie bedoel ik. Morgen gaat het laatste weekend van de vakantie in. Ik ga zeilen, met Jiska, mijn ouders en mijn broertje. Heel erg veel zin heb ik er in! Ik zie het als een mooie afsluiter van de vakantie.

Ik wil nog helemaal niet dat het allemaal begint. Er drukken gelijk zoveel zorgen op mijn schouders. Het leerlingbestuur, met plannen die we écht willen waarmaken. De aemulatio, waarvoor nog bijna niemand iets geschreven heeft... Schaam je jongens! Ga schrijven als een malle! Dreigmailtjes volgen later. En dan de MUN, die ik samen met Annette en Aizo aan het regelen ben. We gaan naar Denemarken! Spannend, leuk, maar ook veel werk. Dit zijn de zorgen die nu al naar me staan te roepen dat ik aan de slag moet. Maandag begint het echt. Boeken ophalen, boeken kaften, opruimen en klaarzetten. Dinsdag les. Waarschijnlijk ook al huiswerk.

Het lijkt nog zo kort geleden dat ik deze foto maakte. De grond die voorbijschoot, ik kon ieder moment vallen. Het mooie landschap, de mensen. Ik mis Indonesië, ik mis vrij zijn. Ik mis geen zorgen hebben. Ik mis, ik mis...

Ik heb ook wel zin in school hoor. Niet alleen om de mensen te zien, maar ook in huiswerk en zo. Het brengt weer een beetje structuur in mijn dagen. Nu doe ik maar wat, ik rol "zorgeloos" een beetje de dag door.

Ach, drink nog maar een wijntje op een terrasje in de zon. Klamp je vast aan die vakantiefoto's of beter, maak er meer! De vakantie is nog niet voorbij, nog niet!

Sarubobo

2010-08-19T12:39:00.006+02:00

Pfft, nu iedereen terug is van vakantie heb ik helemaal geen tijd meer om te schrijven! Ik heb het veel te druk met allemaal leuke dingen doen, haha. Dat valt natuurlijk wel mee hoor, maar ik heb iets heel heel heel erg leuks ontdekt waardoor ik eigenlijk constant word afgeleid. Het heet, tam tam tam taaaaam, Sarubobo. Ik heb het ontdekt samen met Jiska eigenlijk. Zij was blijven slapen, na een wilde nacht, en we verveelden ons. We besloten dat we creatief wilden zijn. Maar hoe?

We vonden dit.

Het was awesome! Dus we besloten dit ook te gaan maken. De poppetjes waren überschattig, zelfs de poppetjes die we zelf maakten waren cute. Ik heb een paar foto's gemaakt om het geweldige resultaat weer te geven.

Je ziet misschien dat de ene Sarubobo dikker is dan de andere. Dat klopt! Het zijn ook nog eens twee verschillende modelletjes, lief hè?

Op een gegeven moment dacht ik: Wacht even. Dit kan groter! en inderdaad.

Ik ben nu helemaal losgeslagen, en heb allemaal leuke nieuwe dingetjes gemaakt. Een speldenkussen:

En een boekenlegger voor mijn agenda!

Edit, en ik vond dat ik dit nog even moest delen... De clip van dit liedje is echt te bizar voor woorden! http://www.youtube.com/watch?v=uUkje1lw4cA&feature=related

Opgeruimd staat netjes

2010-08-12T20:12:00.003+02:00

Oh, oh, oh wat een geschrijf en wat een gepost. Ik plaats te veel op één dag. Maar ach, nu heb ik zin om te schrijven en inspiratie, dus waarom gebruik ik het niet? Mijn inspiratie? Mijn kamer!

Ik weet niet wat het is, maar soms heb ik zo'n dag waarop alles goed en fijn is. Vandaag is zo'n dag. Gisteravond ben ik naar de stad geweest met Jiska, Anouk, Jouke, Yuri, Floor, Anne, Maaike en op het laatst ook Marc. Het was heel gezellig en we hebben het heel erg naar onze zin gehad!

Hierna fietsten Jiska, Anouk, ik, Jouke en Yuri naar mijn huis, want Jouke en Yuri moesten ons natuurlijk thuisbrengen.

Jiska en Anouk bleven slapen en het was heel gezellig! Mijn kamer werd helaas wel weer een beetje een puinhoop, maar ach, we hadden lol en dat was het belangrijkste!

We gingen best vroeg slapen, om half vier of zo. Erg netjes dus.

Om twaalf uur, twaalf uur!, werden we wakker. Ik heb nog nooit zomaar zonder last te hebben van een jetlag zo lang geslapen! Twaalf uur, oh mijn god! Om één uur, 13.00 uur ja, gingen we "ontbijten". Om kwart voor twee vertrok Jiska richting huis. We hadden veel lol met het inzingen van liedjes, tweestemmig en, vooral dat, vals. Om drie uur ging ook Anouk weg. Toen restte mij een zware taak: drastisch, diehard, ongelooflijk goed en veel opruimen. Er stond nu een extra bed in mijn kamer en er waren twee dekbedden teveel. Eerst gooide ik die eruit. Daarna ruimde ik de grond op. Toen waren de laatste vakjes aan de beurt. Alles is nu uit de vakjes gekomen, uitgezocht en weggegooid. Hierna volgde een haast nog ingewikkelder proces: het vullen van de vakjes, op een duidelijke, schone en overzichtelijke manier. Het kostte een paar uur, maar het resultaat mag er zijn!

Let op het lege bureau!

En het schone bed, het lege bankje

De lege vloer, het bed

De kast, twee lege vakjes!

Foto's, opnieuw

2010-08-12T16:03:00.003+02:00

In het paleis van de prins, het voor bezoekers toegankelijke deel natuurlijk.

In één of andere tempel, ben eventjes de naam kwijt. Deze vrouwen wilden graag met ons op de foto. In ruil maakte ik met mijn camera ook een foto!

Een mooie bloem, wat een kleur!

Tijgerbloem.

Een allerliefst hertje dat niet van mij schrok.

Mijn plan was eigenlijk om andere foto's dan deze neer te zetten. De foto's die ik zoek zijn echter verdwenen in het ingewikkelde net van locaties en mappen waarin al mijn foto's staan. Ik denk, en hoop, dat jullie er geen probleem mee hebben om nog een sneak-peak uit Indonesië te krijgen. Ik zit er over te denken om een los mapje te maken, "Indonesië Online" of zo. Hierin plaats ik van elke dag tien foto's. Niet meer. Het resultaat is dan zo'n 250 foto's. Wat ik natuurlijk wel kan doen, is van de ene dag drie foto's kiezen en van de andere zeventien. Wat een meesterplan. Ik ga aan de slag!

Na het vervolgen (en hopelijk afmaken) van het opruimen van mijn kamer dan...

Foto's

2010-08-10T22:19:00.003+02:00

Toch nog dé foto!

Opruimen

2010-08-10T18:39:00.005+02:00

Dit wordt het verslag over mijn opruimkunsten. Waarschijnlijk niet het hele verslag, nee! Waarschijnlijk wordt dit deel één.

Vanochtend na het schrijven van mijn blogje begon ik dus officieel. Om half drie had ik drie hokjes en mijn vensterbank leeggemaakt. Ik was twee kratten afval en één krat nuttigheid verder. Mama had beloofd om te helpen met de hokjes vol boeken. Daar zijn we dus een uurtje geleden aan begonnen. Alles is uit de kast gehaald, neergelegd en inmiddels uitgezocht. Wat we nu over hebben zijn de categorieën: A) voor jonge kinderen. B) voor wat oudere kinderen. C) Literatuur (in principe ook voor volwassenen).

Dan zijn natuurlijk ook de categorieën "mag weg" en "mag niet weg" aangemaakt, maar dat ging vanzelf en die tel ik dus niet mee.

Heel toevallig en uit het niets viel mijn oog op mijn camera. Toen dacht ik: "Bam! Idee! Ik moet toch wel echt even vastleggen wat we hier voor geweldig werk verrichten! En dan wordt ook dat hele idee van die hokjes waarover ik schreef minder abstract! Bam!" Dus bij deze: een aantal foto's.

De boeken die mogen blijven, gesorteerd in "twee hopen":

De boeken voordat ze gesorteerd waren:

Opnieuw de boeken voordat deze gesorteerd waren:

De kast met lege hokjes! Voor de mensen die regelmatig in mijn kamer zijn: Ja, ik schrok ook toen ik zag hoe leeg het zou kunnen zijn en zo!

De boeken op het bureau, de kast met lege hokjes!

Verder kwam ik ook nog wat leuke foto's van het schoolfeest tegen!

Jiska, ik, Caroline, Merel:

Jiska en ik hebben geen flauw benul van wat er achter ons gebeurt...

En opnieuw.

Ultiem blije Wineke, ik en Wyneke!

Achtentwintig...

2010-08-10T11:28:00.005+02:00

Ik ben op een missie. Dit klinkt misschien als een simpel woord, zo'n missie, maar dat is het zeker niet. De missie is: mijn kamer opruimen.

Nu klink ik als één van de duizenden, miljoenen?, tieners die allemaal een grote puinhoop van hun kamer maken. Zo'n puinhoop waarbij je nauwelijks meer de vloer kunt zien weet je wel? Zo'n puinhoop. Bij mij is dit echter niet het geval. Mijn vloer is ontzettend zichtbaar, en zelfs niet bezaaid met spullen. Je kunt zonder enige moeite van de ene hoek naar de andere hoek van mijn kamer manoeuvreren. Nee, bij mij is het probleem niet de zichtbare rotzooi, maar de onzichtbare rotzooi. Huh? Ja!

Ik heb een hele fijne kast met (even tellen...) eenenveertig hokjes (+-20 cm hoog, +-20 cm diep en +-55cm breed). Deze hokjes zijn met uiteenlopende dingen gevuld. Sowieso twee zijn er gevuld met mijn computer en bijbehorend scherm. Eén is voor mijn schoolboeken en schriften. (Die van vorig jaar moeten er nog uit...) Eén is voor vergeten MUN-mappen, en andere troep die er toevallig in paste. Tien hokjes zijn gevuld met boeken. Oude boeken, die nog van mijn moeder zijn geweest, en nieuwe boeken, gekregen voor mijn achtste verjaardag en zo. Eén hokje is gevuld met enkel drie foto's en een knuffel. Elf zijn gevuld met oude knuffels. Ik vraag me nog steeds af hoe ik die daar in godsnaam gekregen heb; die elf hokjes, die met knuffels zijn gevuld, zijn de allerbovenste hokjes. Op zo'n twee à drie meter hoogte dus. Negen hokjes zijn gevuld met onherkenbare troep. Van grote boeken tot wuppies, van een vaas met een bloem tot een kastje met allerlei laadjes (onbekende inhoud natuurlijk...), van een mok die in gebruik is genomen als een pennenbeker tot CD's... Van alles is er te vinden. De overige hokjes zijn óf leeg, óf gevuld met foto's, óf ben ik gewoon vergeten te benoemen hier.

Hier valt natuurlijk heel veel aan op te ruimen. Mijn bureau is trouwens ook een rotzooi. Ik moet gewoon écht eens gaat uitzoeken wat wel en niet weg kan, sorteren, en weggooien. De bovenste drie rijen hokjes kan ik trouwens sowieso gewoon laten zoals ze zijn, als ik er iets uit ga halen moet ik telkens de ladder zoeken, dus dat heeft niet zoveel zin. Dan blijven er dus nog... achtentwintig hokjes over om te sorteren. Lucky me.

Au.

2010-08-09T21:42:00.005+02:00

Ik wás van plan om alleen een foto te posten, heel saai eigenlijk. Maar helaas, de foto staat niet nog op mijn computer! Ik zet nu maar even snel alle foto's van twee t/m vier augustus op mijn computer. Ik heb wat tijd over. Vandaar dat ik ook maar wat tekst toevoeg aan deze blog. De foto is heel belangrijk; hij beeldt uit hoe ik de hele tijd braaf heb zitten tikken in Indonesië. Exact zó was het. Mijn boekje naast me, de laptop op de tafel of op schoot, en tikken maar!

-----

Hier zou nu het verschrikkelijkste scheldwoord moeten staan dat je je maar kunt bedenken. Om mijn blog netjes te houden zal ik dit niet doen.

Ik ben even in een depressieve bui geraakt. Ik heb zojuist ontdekt dat ik de verkeerde kaart heb leeggemaakt... Om foto's te kunnen maken hier in Nederland, heb ik één van de twee kaartjes die ik gebruik leeggemaakt. Blijkbaar dus de verkeerde. Ik had de foto's van nog maar één kaart op mijn computer gezet, de ander niet. Degene die nog niet op mijn computer staat heb ik nu gewist voor nieuwe foto's...

Dé foto blijft uit. Sorry.

-----

Hallelujah, mama's laptop is a lifesaver. Ik heb alle foto's daar al opgezet! De foto komt, maar niet nu.

Foto-blog

2010-08-05T14:07:00.009+02:00

Nu wordt het leuk bloggen. Nog leuker? Ja! Nóg leuker! Foto's zijn tenslotte een erg fijne toevoeging aan alle verhalen die nu gelezen zijn.

Een zielige, maar lieve, kat op de dierenmarkt in Malang:
Een aantal verschillende dingen; zomaar in het wild gevonden: v.l.n.r. Kaneel, twee cacao-bonen, nootmustkaat, drie koffiebonen waarvan één gepeld.

Deze prachtige vlinder spreekt eigenlijk wel voor zich, niet?

Hetzelfde geldt voor de bloem.
Prachtige zonsondergang. Locatie: Pemutaran, Bali.

Edo bij één van de watervallen. Deze is te vinden op Bali.

Na een regenval. Deze kwamen we tegen op weg naar de waterval hierboven.

Een prachtig groepje bloemen. Ergens tussen Pemutaran en Ubud.

Opnieuw op de dierenmarkt in Malang. Te zien is hoe slecht de dieren worden verzorgd...

Het muisje zit al in het hok, maar is nog niet opgegeten door de mini-krokodil.

Prachtig uitzicht tijdens de tocht naar de Bromo met open jeep!

Hier zie je goed wat men allemaal wel niet vervoert op die brommertjes! Alles gaat erop, groot, klein, veel weinig. We hebben zelfs brommers met wel vijf mensen erop gezien!

Voordat de tocht met de jeep begon moesten we natuurlijk even op de foto met... Tja, goh, wie is die man eigenlijk?

Hier stonden we dan te wachter op de zonsopkomst waarbij we prachtig de Bromo-vulkaan zouden kunnen zien liggen. Het bleef mistig. Wel waren er veel mensen!

Op dezelfde locatie als de spelende/rennende kinderen. De jongen in het blauwe shirt kijkt boos naar het meisje; hij wil liever niet dat zij op de foto gaat. In volgende foto's probeert hij haar weg te duwen. Zonder resultaat.

Toen lag er opeens in ons tafeltje een kat te slapen. (in Pemutaran)

Even vastgelegd dat ik heus wel écht in Bali was. Je ziet hier ook veel van Bali gelukkig.

Ed, mam en pap poseren bij twee heilige meren. Hierin mag je niet zwemmen. Dit omdat je dan bijna naakt bent, dat is niet toegestaan. Varen in dit water mag wel!

Mam, Ed en pap poseren in een klooster, ergens tussen Pemutaran en Ubud. De treden waar zij op staan symboliseren de vele stappen van het bewust worden van jezelf. Edo heeft hier een sarong aan omdat zijn blote benen niet gezien mochten worden hier. Helaas draagt Edo de sarong niet geheel op de goede manier, waardoor dit doel niet bereikt wordt.

Wij zijn thuis!

2010-08-05T11:09:00.003+02:00

Om maar met de deur in huis te vallen: ik ben in een verschrikkelijk fijn en goed humeur. Dat komt door vanalles. De laatste keer dat ik blogde zat ik in een lounge op Jakarta Airport. Nu, zo'n 24 uur later, zit ik alweer te tikken vanaf mijn eigenste PC, thuis. De zon schijnt. Ollie vindt me nog lief. Mijn koffer is al uitgepakt. Ik heb ein-de-lijk weer gitaar gespeeld. Ik heb heerlijk lang en warm gedoucht in mijn eigen douche en vanavond wacht mijn eigen bed.

Na mijn afgelopen blog gingen we vrij snel naar het vliegtuig. Dit vertrok om 18.50 uur. (Jakarta tijd, of course) We kwamen rond 21.15 uur (Jakarta tijd)/22.15 uur (Kuala Lumpur tijd). Om 23.45 uur vlogen we vanaf Kuala Lumpur naar Amsterdam.

Tijdens de vlucht van Jakarta naar Kuala Lumpur bemerkten wij al iets vervelends. Onze beeldschermpjes, ons vermaak tijdens de reis bestaande uit films, muziek, spelletjes e.d., deden het niet! Wij baalden verschrikkelijk. In Kuala Lumpur hebben ze het hele systeem gereset. Er was nog één rij stoelen waarvan de schermpjes het niet deed. Wij waren gerustgesteld.

Helaas hadden ze er niet bij verteld dat het ónze rij stoelen was die het niet deed! Rij 40 bleef volkomen beeldschermloos! Om ons heen genoten mensen van Shrek IV, Iron Man, of Precious. Anderen sliepen. (terwijl zij gewoon een beeldscherm hadden! Als je dan gaat slapen, sta dan je beeldscherm af aan iemand die niet wil slapen!) (Second thought: waarschijnlijk had ik zelf mijn beeldscherm niet afgestaan aan iemand zonder omdat ik wilde slapen...)

Goed, dan ging ik ook maar slapen. Ik verwachtte niet dat het me zou lukken, maar hallelujah, ik sliep wel een uur! Toen ik wakker werd zaten mama en Edo, die naast mij zaten, een film te kijken. Papa's beeldscherm deed het nog steeds niet, samen met de beeldschermpjes van de twee mensen naast hem. Dit bleef de hele reis zo.

Maar niet alleen het systeem van de beeldschermen was in de war! Ook het lichten-systeem werkte niet helemaal zoals het zou moeten! De lichten aan één kant van onze "coupé" (stoelrij dertig tot vierenveertig) in het vliegtuig bleven de hele nacht aan. (Ja, wij waren ook nog eens de geluksvogels die daar het dichtstbij zaten!)

Goed, klaag, klaag en nog eens klaag. Ik weet het. Maar het was gewoon niet tof! Aan het eind kregen we een "We-hope-you-accept-our-apologies"-bon. Er zitten een paar voordeel-deeltjes aan de bon vast. Korting enzo.

Je zult nu wel denken: Je klaagt en klaagt, terwijl je deze blog begon met vertellen over je fijne humeur. Hoe kan dit? Tegenstrijdig?

Ik weet het niet, ik voel me gewoon op mijn gemak. Thuis, ruimte voor mezelf. Ik vond het heel fijn hoor, samen met Edo op één kamer slapen, drie en een halve week lang. Soms in tweepersoonsbedden waarvan hij de dekens stal. Echt fijn, oprecht. Maar mijn eigen bed is gewoon fijner!

Even tussendoor! Grote schrik! Ollie komt zojuist mijn kamer ingewandeld, en tot mijn grote verbazing, schrik en ontzetting zie ik dat ze een klein hangbuikje heeft! Ollie! Nee, niet zij ook! Dat had ze echt nog niet voordat we weggingen... Mevrouw heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om Poekies eten te stelen. (Tenminste, dat is mijn theorie, want Poekie beschikt niet over dit buikje...

Om 5.45 uur landen we dan op schiphol. Herkenning, blijdschap! We halen onze bagage op, wat vlot gaat; onze koffers komen allevier achter elkaar de band opgerold. Dan kopen we kaartjes voor de trein. Vanaf Den Haag centraal nemen we de tram. Elk vervoersmiddel is hier bekend. Het station is bekend. De tramhaltes zijn bekend. Stukje bij beetje komt ons huis dichterbij.

De sleutel in het slot, de koffers naar binnen, de katten miauwen. Het eerste ding dat ik doe als ik binnen ben, wat ik echt heel erg gemist heb? Water uit de kraan drinken! (Niet het eerste ding waar je aan zou denken, hè? Ik ben lichtelijk verslaafd aan kraanwater.)

Vanmiddag hoop ik nog wat dingetjes te kopen. Nieuwe iPod-oortjes, shampoo, nieuw parfum. Gewoon op de fred, gewoon dichtbij. Het is echt.

Wij zijn thuis!

Wij verlaten Indonesie

2010-08-04T12:17:00.002+02:00

Wonder boven wonder heb ik tijd voor een kort blogje voordat we het vliegtuig instappen. Het is hier nu 17.17 uur. Om 18.05 uur begint het boarden van onze vlucht. Alles gaat toch ietsje sneller dan in mijn voorspellende schema.

Waar ben ik nu, dat ik de beschikking heb over een computer? Ik ben in de JW Sky Lounge op Jakarta airport. Voor 50.000 Rp p.p. mogen we hier onbeperkt gebruik maken van alles. Eten, drinken, wifi, de WC, de computers met snel internet die hier staan en de voetmassage-machine. Het bevalt heel goed.

We zijn vanochtend opgestaan om zes uur. Na het ontbijt reden we weg om acht uur. Om half tien waren we op Dempasar airport. Onze vlucht ging om 13.45 uur. We waren veel te vroeg. Gelukkig ging het wachten heerlijk snel en zo zijn we nu alweer hier beland op Jakarta.

We zijn al voor de - waarschijnlijk - laatste keer buiten geweest. De laatste keer hebben we de hitte gevoeld. De laatste keer het groene land gezien. Over veertig minuten wordt het donker. Over anderhalf uur vertrekt ons vliegtuig. Het is echt.

Wij verlaten Indonesie.

Dag 22, 23 & 24 in Indonesië

2010-08-03T13:30:00.003+02:00

1 Augustus – dag 22, deel 2

Na het heerlijke borrelen en kaarten, na het genieten van de ondergaande zon, en na het schilderen van een prachtig abstract kunstwerk (kuch), gingen we uit eten. Edo en Reinder hadden die middag een fijn restaurantje ontdekt waar je waarschijnlijk wel lekker kon eten. Het was inderdaad heerlijk! Erg vol, maar wel lekker en gezellig. Enige minpuntje: ik moest naar de WC. Zoals gewoonlijk zou ik dit niet noemen als het niet een noemenswaardige ervaring was. Ik deed mijn behoefte op een klein WC-tje, achter een gordijn en een deur. Toen ik klaar was, kwam ik tot de vreselijke ontdekking dat er geen WC-papier was! Daarom gebruikte ik het slangetje (hieruit komt water) dat in bijna alle Indonesische WC’s te vinden is. Je helpt dan een beetje schoonmaken met je linkerhand. Goed, toen ik dit … nieuwe proces had volbracht, wilde ik natuurlijk mijn handen wassen. Helaas. Geen zeep. Dat vlak voor het eten! Ik ben naar ons hotel gegaan en kwam hier weer uit gewapend met zeep-zonder-water en een WC-rol. Voor het geval dat. Pfoei, overleefd!

2 Augustus – dag 23

Ontzettend slecht geslapen. Heel erg warrig, was ontzettend moe. Om half zes stond Reinder op om naar de markt te gaan. Hij is (hier én thuis) altijd vroeg wakker (rond zes uur, half zeven). Wij hadden hem hierom op het hart gedrukt dat hij toch écht naar de markt moest gaan als hij dat wilde. Wij zouden ons wel omdraaien!

Natuurlijk werd ik wakker, maar ik was in staat weer verder te slapen. (Natuurlijk kon ik dat, want het was half zes!)

Drie kwartier later ging de deur echter weer krakend en piepend open. Reinder was terug. Gelukkig mét Salaks, die lekkere vruchten die ik eerder geloof ik Salakken noemde. Ik heb daarna nog even geslapen, maar niet lang.

’s Ochtends wilde mama zonnen. Edo en ik bleven hier, Reinder hield haar gezelschap. Na een tijdje besloten wij om er ook naar toe te gaan. Zwemmen ging niet heel goed (oor!) maar wel goed genoeg. Het deed al minder pijn.

Rond half twee besloten we te gaan lunchen. We gingen naar een restaurant waar we eerder langs waren gekomen, Topi Inn. Er stond “Wifi inside! Accomodation! Food! Everything: very good!” of zoiets dergelijks. Het zag er erg leuk uit. Deed een beetje denken aan de stijl van Gaudi. Op de kaart stonden de lekkerste dingen. Ik plaatste mijn blog, want wifi werkte, alles was top!

Na een kwartier stopte onze wifi ermee. De guacamole die we wilden bestellen hadden ze niet. Stom! We bestelden toch nog een hoofdgerecht e.d. De ober waarschuwde wel dat het erg druk was en dat het daarom dus even kon duren. Oké dan, we wachten wel. Er lagen Nederlandse tijdschriften. Ieder pakte iets wat hem/haar interesseerde en we wachtten.

Het was eigenlijk best wel handig dat we geen voorgerecht namen, want de enige pinautomaat hier in Padang Bai doet het niet. Om te pinnen moeten we naar een ander dorpje en daar hebben we niet echt veel zin in. We redden het wel hoor, euro’s wisselen is ook nog een optie, maar fijn is het niet.

Na drie kwartier werden we een beetje ongeduldig. Het duurde nu toch wel erg lang! Pap ging het eens vragen. Ja, ja, het eten wordt gemaakt, het komt zo! *smile, smile, vriendelijk ben ik he?*

Na nog eens een kwartier gaat mama het vragen, aan de jongen bij wie we besteld hadden. Die jongen loopt naar de prullenbak, kijkt erin en vist er iets uit. No. Way. Hij komt naar ons toegelopen. “I’m so sorry, it’s my fault, but I forgot to put your order in the kitchen. They’re starting to make it now, okay? It’s my fault and I’m so sorry!”

Stoom komt uit onze oren. We scheuren bijna uit onze kleren. Onze hoofden lopen rood aan. Met zijn vieren storten we ons op de man, die verschrikt in elkaar duikt. We eten hem op uit wraak. Dat ik vegetariër ben, ben ik helemaal vergeten. Vol overgave kluif ik aan een been, terwijl Edo zich op een arm stort. Pap en mam grijpen samen het hoofd. Hoezo “I forgot to put your order in the kitchen? We zitten hier een uur te wachten!

Nee, dat doen we niet. Reinder geeft de doorslag. “I don’t stay here”, zegt hij. Hij schuift zijn stoel naar achter en loopt weg. “Dan maar niet eten.”

Briesend en hongerig gaan we naar een restaurantje waar een blanke serveerster ons opvangt. Ze is min of meer de baas van de duikschool/het restaurant. Komt uit Australië, o.i.d. Ze maakt grapjes met ons, “Yes, I knów, darling. Hungry men are the worst. When my son and husband are hungry… I know.” Pap bestelt een biertje. Ze brengt het met de woorden: “Better get that down fast, honeylove.” Wat een verademing!

Na die veelbewogen lunch besluiten we naar hét strand van Padang Bai te gaan. Het valt een beetje tegen. “Hét strand” is klein. Ongeveer honderd meter breed en vijf meter lang, omdat het vloed is. Edo, ik en papa gaan zwemmen. Mama krijgt gezelschap van een sarong-verkoopster. (Niet dat ze hier behoefte aan heeft… Maarja, wat doe je eraan?) Het water is heerlijk, de bodem een hell. Zonder waterschoentjes kun je hier eigenlijk niet zwemmen. Natuuurlijk zijn wij eigenwijs. Overal zijn rotsen op de bodem. Daar staat wel tegenover dat de golven ge-wel-dig zijn. Hoog, schuimend, doorzichtig en blauw. Perfect. (Ik denk heus nog wel aan mijn oor en dat het niet onder water mag, maar ik móést hier gewoon zwemmen!)

Ondertussen op het strand is mama bezig de verkoopsters weg te jagen. “No, tidak. Suda, hebben we al. Tidak, satu tjukup! Nee, één is genoeg !” Uiteindelijk slaagt zij hierin.

We eten in een lief restaurantje, tegenover de “Kinky Reggae Bar”. De reggae is helemaal in ons restaurant te horen. Op een gegeven moment wordt deze afgewisseld met Duitse rap.

We maken onder elkaar stiekem grapjes over dat het eten wel niet zal worden besteld. Rond half zes zei Reinder: “Als we nu bestellen, kunnen we om half negen eten jongens! Doen?” We zijn echt getraumatiseerd door dat stomme Topi Inn!

Doodmoe komen we thuis. Als ik in bed ga liggen en me klaarmaak om te luisteren naar mijn iPod krijg ik een nare verrassing. Mijn oortjes doen het niet meer allebei! Mijn steun en toeverlaat de afgelopen twee jaar hebben het begeven! Snik, snotter, rouw.

Gelukkig was mama zo slim om een extra paar fijne en nieuwe oortjes mee te nemen. Hierdoor kan ik nog wel gewoon muziek luisteren, hallelujah!

3 Augustus – dag 24

Wéér slecht geslapen. Kon maar niet en slaap komen en werd vaak wakker. Om zeven uur besluiten papa, mama en Edo dat ze toch nog even naar de markt gaan. Ik, saai als ik ben, ga niet mee en blijf in bed. Ik kan niet meer slapen. Een pijnlijke druk op mijn ogen vertelt me dat ik weer niet bepaald goed heb geslapen, zucht.

Rond acht uur half negen gaan we ontbijten. Ons plan voor vandaag: ’s Ochtends naar het strandje en zwemmen, dan lunchen in een restaurantje daar. ’s Middags zien we wel.

Pap en mam gaan eerst nog even inchecken in een internetcafé. Dit kan vanaf dertig uur voor je vlucht. (Zo snel gaan we al weg dus!) Edo solitairt, ik lees. Later gaan we samen kaarten. We spelen meppen als pap en mam terug komen. Dit symboliseert wel een beetje onze vakantie, dat kaarten. Mama wil het vastleggen op video en gaat ons filmen. Op een gegeven moment ben ik Edo te snel af. Hierop slaat hij nog een extra keer fijn hard op mijn hand. Au, Edo, au! Uit kwaadheid veeg ik de rest van zijn kaarten van tafel. Hij zegt dat het hem spijt, alles is weer goed. (Dit staat allemaal op beeld.) Edo staat op om de op de grond gevallen kaarten op te rapen. Hij bukt en pakt er een aantal. Maar dan vergaat hij opeens van de pijn. Hij kan nauwelijks bewegen. Ik krijg de slappe lach, Edo lacht namelijk ook. Edo zegt : “Au, au, ik heb last van jeugdreuma!” Ik lach nog harder. Mama brengt Edo weer in beeld en zegt: “Edo heeft last van jeugdreuma.” Hierna klapt ze de camera dicht en loopt naar binnen. Ik lach nog steeds. Edo beweegt heel stroef naar de deur toe en wankelt naar zijn bed. Als hij daar ligt beweegt hij niet meer. Hij kreunt alleen zacht, van pijn. Mama en papa vragen of we onze spullen gaan pakken om naar het strandje te gaan. Ik zeg dat Edo volgens mij écht pijnt heeft. We hadden het allemaal niet zo door, maar het blijkt best ernstig. Elke beweging doet pijn! Naar het strandje om vrolijk te gaan rondspartelen zal hem niet lukken.Uiteindelijk besluiten pap en ik samen naar het strandje te gaan. Mama blijft bij Edo.

Het is erg fijn op het strandje. Er zijn veel snorkelaars, er zijn minder golven, maar de golven die er zijn, zijn immens hoog! We slaan de verkopers weer van ons af. Nee, we hoeven geen uitgeholde kokosnoot en nee we hoeven geen kettingen en nee we hoeven geen sarongs en geen massage en geen beeldjes en geen doosjes en geen asbakken. Nee, ook geen budha beeldje. Nee, snorkelen hoeft niet, suda, al gedaan. Nee ook geen transport nee! Nee, nee, nee, nee, nee en nog eens nee! Uiteindelijk druipen ze allemaal teleurgesteld af.

Trouwens, zelfs áls we iets hadden willen kopen had dat niet gekund; geen van ons had geld.

Als we terugkomen blijkt Edo een stuk opgeknapt. We gaan lunchen. Edo heeft na de lunch even gezwommen, dit ging wel. Hij voelt zich ietsje beter. Nu zit ik te schrijven (alweer), pap mam en Edo zitten buiten. We proberen te genieten van onze laatste dag hier. Straks ga ik mijn koffer inpakken. Morgen worden we om half acht opgehaald. Onze vlucht vanaf Dempasar gaat om twee uur ’s middags. Dan komen we om half vier, Jakarta tijd, aan in Jakarta. Onze vlucht vanaf daar gaat om half acht ’s avonds. Om vijf voor zes ’s ochtends komen we aan op schiphol, lokale tijd.

Vanaf daar zullen we wel de trein naar Den Haag nemen. Dan met de tram naar huis. Huis. Thuis. Weg van hier. Ik kan niet wachten en tegelijkertijd wil ik echt niet weg. Ik geniet zo hier! Ik mis alles zo thuis! Hoe dan ook is er één ding zeker: we gaan hier toch wel weg, of ik het nou wil of niet.

Ik mis het nu al.

Dag 19, 20, 21, 22 & 23 in Indonesië

2010-08-02T08:03:00.002+02:00

Goed, deze blog heb ik gisteren (1 augustus) geschreven, maar toen heb ik geen tijd gehad om hem te posten. Vandaar dat ik dat dus vandaag doe!

Dus vandaag heb ik pas beschreven wat er is gebeurd sinds 28 juli. Dit met behulp van mama’s boekje, zodat precies kon opzoeken wat we allemaal op welke dagen hadden gedaan. Etc, etc.

“Ja, ja, ik weet het. Té lang niet beschreven wat we gedaan hebben. Ik ga nu aan de hand van mama’s boekje de gebeurtenissen beschrijven. Ik heb nu toch de tijd, want we zitten in de auto op weg naar een vleermuisgrot. We zijn vanochtend om +- 9 uur vertrokken uit Sagitarius Inn, ons hotel in Ubud, Bali. We zijn eerst naar een olifantengrot geweest. Het bleek meer tempel dan grot te zijn… Maar ach, we vermaakten ons.”

28 Juli – dag 19

Vandaag hebben we gesnorkeld! We voeren eerst weg met een speedboot. Toen we in het water sprongen voelde het raar en onwennig. We waren echter al snel gewend toen we zagen hoe mooi het was! De beste beschrijving van wat je zag is denk ik… Exact zoals in Finding Nemo. Echt precies zo. Veel kleuren, veel koraal en veel vissen. We zagen zelfs clownvisjes en zo’n bepaald soort koraal waar alleen clownvisjes in kunnen wonen! We doken bij de Memanjanan-eilanden. Dit schenen de mooiste eilanden van heel Indonesië te zijn. Nou, dat geloven we snel want het was prachtig! We lunchten onder een afdakje, in de schaduw gelukkig. Daarna gaan we nog naar een ander eiland, verderop. Ook heel mooi! We hebben een zes-armige, blauwe zeester gezien, een zeeschildpad en zelfs een Morene gezien! Dit is een heel agressieve vis die in een soort holletje woont. Als je te dichtbij komt schiet hij naar buiten en probeert je aan te vallen.

Het enige inzakmomentje: Edo verloor zijn snorkel. Maar ja, die betaalden we gewoon en alles was weer goed. (Alleen de mensen daar vonden het niet echt tof…) De ervaring van het snorkelen was ge-wel-dig! (of zoals papa zou zeggen, schit-terend!)

Toen we terug kwamen speelden we lang en veel het snelle spel. Hierna gingen we uit eten (+- 21.00 uur). Toen we hadden genoten van een heerlijk maaltje, in een klein cafétje net buiten ons hotel, begaven we ons richting de kamers. Met een opdracht. Onze koffers inpakken. tam tam tam tam… (Nee hoor, het was nog prima te doen. Ze worden alleen wel steeds voller!)

29 juli – dag 20

We werden om 9.00 uur opgehaald om naar Ubud te gaan. Een nieuwe chauffeur, geen Harry. We misten hem. Mama zat voorin en was erg tevreden met haar plekje. Ze praatte honderduit met de chauffeur, die gelukkig goed Engels sprak. We kwamen op deze manier vanalles te weten over Ubud. Die arme man vroeg om de vijf minuten of we dan niet bij dít geweldig mooie plekje wilden stoppen? Kijk nou hoe mooi! Uiteindelijk hebben we een paar “troost-stops” gemaakt, om hem tevreden te houden.

We hadden ook een paar echte stops. Bij een Boedistisch klooster bijvoorbeeld. Het was erg mooi. De trappen waren zo gemaakt dat ze de stappen van meditatie, het toetreden tot je innerlijke zelf en andere “innerlijke reizen” beschreven. Veertien treden symboliseerden de veertien stappen van dat, vijftien treden symboliseerden de vijftien stappen van dit, etc.

Na deze prachtige tempel, omgeven door rust en schoonheid, rijden we verder naar een waterval. Ik heb geen zin, totaal geen zin, maar ik heb ook geen zin om alleen in het busje te blijven. Ik ga tóch mee. Mokkend. Knorrend. Waterval blijkt groot en indrukwekkend. (’t Zou misschien nog indrukwekkender zijn geweest als we er niet al twee gezien hadden!) Op de weg omhoog kopen we een zakje met allerlei kruiden. Vanille, kaneel, nootmuskaat, chili… Wel tien verschillende soorten!

Na de waterval besloten we dat het eigenlijk wel genoeg was geweest met stops voor vandaag. We skipten vijf tempels, een pottenbakkersdorpje en weet ik niet wat nog meer. Nog één tempel, oké Rosa? Ja, ja, ’t is al goed!

Bij de tempel wilde een groepje chinezen met ons op de foto. Ze vechten om een plekje naast “the girl with the blond hair and the blue eyes!”

Rond 15.30 kwamen we aan in ons hotel, in Ubud. Sagitarius Inn, heette het. We schrokken eerst. We stonden midden in een eenrichtingsstraat en de “ingang” van ons hotel was een smal steegje waar net een auto doorheen kon. Huh? We kwamen echter in een prachtige tuin terecht toen we eenmaal het steegje doorwaren! Wel zaten we wéér niet naast elkaar. Mam probeerde dit nog te regelen. “Not today, but you can move tomorrow, okay?” Edo en ik zagen elkaar hetzelfde denken. Wéér verhuizen? Nee! We bleven waar we waren! Even later bleek dat we “per ongeluk” in de meest luxe kamer van het hotel terecht gekomen waren! Gna, gna. We hadden wifi op de kamer, joechei! Het zwembad, dat voor de deur zat, maakte het helemaal af.

We aten die avond in een heel erg lekker en leuk restaurant, café Wayang. Ze hadden een hele pagina aan vegetarisch eten! Ik koos uiteindelijk de spinazie ravioli, yum! Als toetje? “Death by Chocolate”. Hemels. Amen.

We gingen slapen met als vooruitzicht voor de volgende dag een fietstocht.

30 juli – dag 21

We zijn rond 7.30 uur opgestaan. Rond 7.45 uur zaten we aan het ontbijt. De chauffeur arriveerde om 8.45 uur, een kwartier te laat! Dat waren we niet gewend! We schrokken ervan hoe verwend we waren geworden. Omdat de chauffeurs altijd op tijd, zelfs een halfuur te vroeg waren, “baalden” we nu al van een kwartiertje vertraging! Foei, we moesten ons schamen!

We schikten ons echter snel naar de omstandigheden, en even later was alles weer koek en ei.

In de auto wachtte ons een nieuwe verrassing! We zouden éérst 1,5 uur moeten rijden voordat we aankwamen bij de fietstocht! Dat valt tegen! Maar, de prachtige fietstocht maakte alles weer goed.

Schoolkinderen wilden graag en veel op de foto, met ons ook. Erg leuk.

Tijdens de fietstocht zagen we zo veel! Een processie, honderden mensen die voorbijliepen, kinderen die aan het oefenen waren voor onafhankelijkheidsdag, op 17 augustus, gaaf! Toen we voorbijreden riepen de jongetjes: “Money, money!” Ze lachten erbij.

We voelden ons koningen; de hele fietstocht was zó uitgestippeld, dat hij geheel naar beneden ging. We hoefden bijna alleen maar te remmen. Achter ons aan reden twee busjes: één voor ons en één voor de fietsen. Tijdens een korte pauze aten we heerlijke vruchten. Banaan, salak en ananas. De fietstocht eindigde op het strand. Daar stonden we wéér te wachten, 45 minuten dit keer. Kleine miscommunicatie. De chauffeurs maakten wel honderd keer hun excuses voor het wachten. Wij bleven hun ervan verzekeren dat het écht niet uitmaakte.

Hierna reden we door naar ‘een echte Balinese familie’. Het blijkt echter de familie van de baas van onze reisorganisatie te zijn, Little Wayang. (Hij is namelijk heel klein, vandaar dat little.) We gaven “go-go’s” aan kleine schattige kindjes (zijn klein-, en achterkleinkinderen). Het eten was verrukkelijk, beter dan in elk restaurant tot nu toe! Rond 14.30 uur vertokken we daar. Rond 15.15 uur kwamen we aan in het hotel.

Edo en ik trokken ons terug in onze kamer, ik met laptop. Ik uploadde voor het eerst twee, twee!, foto’s op mijn blog. Spanning en sensatie.

Om 18.15 uur gingen we kaarten, borrelen en praten.

Rond 20.00 uur verlieten we onze hotelkamer om te gaan “eten”. Niemand had echt veel honger, dus daarom aten we alleen een toetje. Weer bij café Wayang. Ik nam ook een cocktail. Deze bleek echter liters (nee, geen liters) alcohol te bevatten, wel vier verschillende soorten (echt!) dus dit was te sterk voor mij. Na ongeveer de helft gaf ik hem aan pap en mam, zij dronken de rest.

Aangekomen bij het hotel gingen we slapen, met een vooruitzicht op uitslapen!

31 Juli – dag 22

Pap en mam wilden vroeg opstaan om naar de markt te gaan. Edo en ik hadden hier geen zin in, dus maakten we de afspraak om rond tien uur af te spreken in het hotel. Prima!

Toen ik om ongeveer negen uur wakker werd, had ik ontzettend veel oorpijn! Halsoverkop schoot ik in een “random outfit” en rende naar de receptie om de reservesleutel van de kamer van pap en mam te vragen. Die man keek me aan alsof ik gek was. (Ik moet er waarschijnlijk ook wel gek uit hebben gezien. Ik had woest en wild haar, slaperige ogen, wallen?, mijn shirt zat binnenstebuiten, mijn broek waarschijnlijk verkeerd om… Dan vertelde ik ook nog een raar verhaal; “My parents wanted to go to the market, but my brother and I didn’t want to go. So they went, and we didn’t, but now I got really much pain in my ear, and it hurts a lot, and I need a paracetamol, but that’s in the room of my parents so can you please give me the key?” “… Yes, someone with a blue cap, and a blue jacket will bring it to you, in the lobby, okay?” “Yes, okay.” Na tien minuten had ik nog niemand gezien die mij een sleutel kwam brengen, dus ik besloot nog maar eens naar de receptie te gaan. De man keek me weer aan alsof ik gek was, maar liep dit keer wel met me mee naar iemand die de sleutel had. Thank god werd ik toen binnengelaten. Ik nam twee keer een paracetamol. De pijn nam langzaamaan af. Ik was weer blij.)

Pap en mam kwamen helemaal ontdaan terug van de markt. In een totaal onschuldige en vredelievende bui waren zij van plan om een paar vruchten te kopen bij een lief oud vrouwtje. Dit pakte anders uit toen zij voor negen vruchten ter grootte van appels, die niet speciaal waren in Indonesië, dus laten we zeggen, negen appels, 90.000 Rp moesten betalen! Negen euro! Voor negen appels! In shock waren zij weggerend en hadden bij een jong, oplichterig mannetje vijftien salakken gekocht voor 10.000 Rp.

Papa: “Ik wil me best door deze mensen laten afzetten, maar dan wel met mate!”

Om even van de schrik te bekomen gingen we kaarten. Hierdoor ontstond een klein meningsverschil, kuch. Toen iedereen weer bekomen was van déze schrik gingen we dan écht op pad. Pap was op zoek naar maar liefst zestien kaarten en bijbehorende postzegels. Mam, Edo en ik wilden alleen maar… Andersoortige inkopen doen. God, wat zijn wij goed geslaagd. Ik zal niet in details treden, maar we waren wel zo’n 900.000 Rp lichter. Ik ben het allerblijst met een tasje in de vorm van een uil. Het lijkt net een soort knuffel maar dan van allerlei verschillende lapjes stof. Oh, hij is zo lief!

Rond 16.00/16.30 kwamen we thuis. Ik ben daarna gaan bloggen, pap mam en ed gingen zwemmen. Denkend aan mijn pijnlijke oor, had ik hier geen behoefte aan. We waren mensen tegen gekomen die vertelden dat één van hen een oorontsteking had opgelopen door het snorkelen. Wij hadden samen met hen gesnorkeld (we kenden hen al), dus besloten verder voorzichtig te zijn.

Hierna borrelden we en gingen we uit eten. We zaten in een lief restaurantje waarbij je uitkeek over de sawa’s, de rijstvelden. Dit was erg mooi. Ook het eten was heerlijk. Mam: Tempe goreng. Pap: Tempe curry. Rosa: Tempe lalapan. Edo: Kentucky Fried Chicken met aardappelpuree. Tempe bestaat uit Sojabonen, gemixt met een beetje gist. Dit wordt dan gemaakt in een bananenblad en daaromheen een papiertje. Dit frituur je, et voila, tempe! Het is vegetarisch, en daarom zo lekker voor mij.

Ook vond ik dat ik zelf een heerlijk en bijzonder drankje had: Coke Float. Dit is Coca Cola met een bolletje ijs erin! In dit geval was het chocolade-ijs, maar de variant met vanille-ijs is nog lekkerder.

Na dit heerlijke maaltje gingen we naar huis om in te pakken. Ik mopperde nog een beetje op Edo, omdat hij door de kamer was gaan lopen na het zwemmen. Het was overal nat! Grr.

1 Augustus – dag 23

Het water dat “Edo had gelekt” bleek helemaal niet daarvandaan te komen! Ik had, voor de laptop, de stekker van de koelkast eruit getrokken. Deze was ik vergeten terug te doen. De koelkast was gaan smelten, oeps! Mijn koffer was hierdoor nogal vochtig, waar ik van baalde.

Aangekomen in ons nieuwe hotel bleek dat bijna al mijn kleren nat waren! Eén van mijn boeken was geheel doorweekt, balen! Gelukkig bleken we hier een wasrekje te hebben. Het boek en de kleren hebben de hele dag liggen drogen, dat scheelt weer.

We hebben uiteindelijk de “vleermuizengrot” (we zagen vanuit de auto alleen een tempel) ook over geslagen. Het was echt heel erg druk!

Onze kamer is net een droom (echt). We hebben wel een family-room, met zijn vieren op één kamer dus, maar we hebben een eigen “galerij” samen met nog één andere kamer waar nu niemand zit. Als je van onze veranda afstapt kom je op een soort dakterras, waarvan een deel overdekt is. Hier staan twee grote tafels. Eén voor vier personen en één voor zes personen. Je kijkt hiervandaan uit op de zee. De zon gaat langzaamaan onder. De wolken kleuren roze. Pap en Edo zijn net gaan zwemmen, ik zit hier te tikken (al een hele lange tijd inmiddels) en mama maakt een aquarel van het uitzicht. We genieten intens van elk moment dat ons nog rest, hier in Indonesië. Ik zie nu al tegen de terugkomst in Nederland op. Je went zo snel aan de temperatuur, aan de vriendelijkheid van de mensen, aan de hotels… Niets hoeven we hier zelf te doen. We gaan voor lunch & avondeten de deur uit, en ontbijten in het hotel, waar je maaltje óf gemaakt wordt, of waar er een lopend buffet is. Hoe moet dat nou straks thuis? Zullen we er wel aan wennen? Ik vind het maar spannend… Goed, ik ga nu ook genieten van de ondergaande zon, van de geur van wierook, van de chips, van het kaarten, van het samen zijn. Au revoir!

P.S. Aan Mari: Gefeliciteerd! Wij denken hier aan je, en vinden het heel erg jammer dat we je vandaag niet persoonlijk kunnen feliciteren!

P.P.S.S. Voor mensen die niet weten wie Mari is, dat is mijn opa die vandaag (1 augustus) maarliefst 92 is geworden!

Dag 16 & 17 in Indonesië

2010-07-30T12:08:00.003+02:00

Oké, dus pap en mam waren niet erg blij met de foto van ons die ik geblogd had. Helaas, het is al te laat. Het duurt te lang om een nieuwe erop te zetten. En nee, pap en mam zijn echt niet dik of iets dergelijks. De opbolling van hun shirts is ontstaan door de "money-belts" (zakjes waarin zij hun geld dragen), die gepositioneerd zijn op hun buiken. Hun bolle buikjes zijn maar schijn. Amen.

Dus, waar zijn we nu... Oja, oké. Here we go!

25 juli - dag 16
Het overschrijven van mijn boekje (en dan de nodige details toevoegen) bevalt me best. So let's continue:
"Om drie uur opgestaan om de zonsopkomst boven dat vukaangebied te zien." Daar reden we dan. Hotsend en botsend door de bergen, over slechte paden, over onverharde wegen, door de zandzee.
Daar stonden we dan, om vier uur 's ochtends op "het beste plekje", wachtend op de opkomende zon. Turend in de mist, voorspellend dat we niets zouden zien. We wachtten.
Daar stonden we dan, om vijf uur 's ochtends op "het beste plekje". We stierven bijna (niet letterlijk) van de kou. We zongen gekke liedjes die niemand kende. Van de wijde Aa, van het vossenhol, van kinder-bandjes die we vroeger luisterden. We vermaakten ons.
Daar liepen we dan. Weg van "het beste plekje". We wurmden ons door de menigte, richting uitgang. We hadden niets kunnen zien. We baalden. Een schok: opeens staat Anouk Markus voor mijn neus! Net een week mee op Thaleia geweest, en kom ik dan hier tegen. Heel erg bizar!
Daar reden we dan. Hotsend en botsend door de bergen, over slechte paden, over onverharde wegen en door de zandzee. Teleurgesteld. We kropen nog maar eens fijn in bed. Toen we wakker werden, twee uur later al, wachtte ons een heerlijk ontbijtje. Een gebakken eitje, een boterham, fruit, nasi, alles wat ons hartje begeerde. We vrolijkten weer wat op.
"Daarna gingen we weer op weg met Harry en het busje. Om 9.30 uur vertrokken we. Om 15.30 uur kwamen we ongeveer aan in ons volgende hotel. Het laatste hotel voor Bali. +- zes uur gereden, pfft. (incl. lunch en twee stops.) Eén stop bij een tabakfabriek. Veel lieve kindjes. We gaven pennen en koekjes. Nu gaan we kaarten."
Hierna volgen vele scores. Reinder wint twéé keer, ik één.

26 juli - dag 17
Wéér niet geschreven. "Ik word steeds slordiger en vergeetachtiger met het bijhouden van mijn reisdagboekje. Erg jammer, want bijna elke dag is er wel veel te vertellen! Gisterochtend was onze laatste ochtend op Java. Onze eerste middag op Bali. We vertrokken om 9 uur. Jammer, want et waren fijne kamers. Ze hadden alleen een hele gekke douche, een mandi-bak." Klik op het woord om uit te vinden wat het is. Dit is wel een vies exemplaar hoor! Het is dus een soort stenen bak, gevuld met water. Hierin drijft een emmertje. Met dit emmertje kun je water scheppen en dat over je heen gooien.
"Reinder was erg blij dat we zo gedwongen werden om op de "echte Indonesische manier" te douchen. Het was een hele nieuwe ervaring. Wel best, enzo. Helaas was mijn nieuwe crèmespoeling opengebarsten in mijn toilettas. Alles zat onder...
Vandaag was ook de laatste dag dat Harry onze chauffeur zou zijn. Natuurlijk missen we hem nu verschrikkelijk ;-). We reden eerst anderhalf tot twee uur naar een plek waar de boot naar Bali vertrok. Met auto en al gingen weop die boot. Wat was het water ontzettend blauw! Wij waren hierdoor geheel in shock. Mooie foto's zijn 't resultaat." Die zullen later volgen, echt. Nu duurt het te lang... Ik kan proberen om straks nog wat van mama's foto's op mijn blog te zetten. Die zijn iets kleiner, dus dat gaat sneller.
"Pap kocht een sleutelhanger-schroevendraaiertje wat echt werkt. De rest van de Indonesiërs op de boot - wij waren de enige blanken - keek lachend toe hoe de verkoper bleef proberen en hoe Reinder, Reinder!, uiteindelijk zwichtte.
Na aankomst op Bali, wat de boot via een enorme omweg bereikte, moesten we nog ongeveer 45 minuten rijden. We kwamen aan bij een prachig hotel. Er zijn een soort "twee-onder-een-kap-bungalowtjes". Maar dan heel erg luxe. De hele voorwand is van glas. Ook de deur. Dan hebben beide kamers, van pap en mam én van Edo en mij, een tweepersoonsbed. De kamer is groot, ruim en rustig maar smaakvol van inrichting. De vloer is van donkerbruin hout en heeft witte tinten."
Ik heb een plattegrondje getekend in mijn boekje. Hier kan dat helaas niet. Dan nog maar een leuk detail, de badkamer zit buiten! Hierom kan die ook alleen van buitenaf op slot. De deur is van glas. De kamer beschikt over vele spiegels. Heel leuk voor stelletjes, maar voor Edo en mij is het een beetje onhandig. We vinden elkaar heel aardig, maar meekijken hoe de ander op de WC zit hoeft nou ook weer niet. Edo's theorie: 'Volgens mij is dit een kamer voor stelletjes, waarbij één persoon de andere graag wil bespieden.' Ach ja, we lossen het op door te schreeuwen: "Ik sta te douchen! Niet komen kijken!" De ander gaat dan braaf even op de veranda (ja, ook daarover beschikken wij!), of bij pap en mam zitten.
"Er was eerst nog een klein probleempje. Onze kamers zaten niet naast elkaar. Mam ging kijken of dit nog geregeld kon worden. Het kon niet dezelfde dag nog, maar als we wilden konder we de volgende dag verhuizen. Oké dan, ook goed. We lunchten in het restaurant van het hotel. Edo en ik aten allebei pizza, lekker Indonesisch. Daarna gingen Edo en ik op onze kamer zitten lezen. We vallen echter allebei in slaap, door de vermoeidheid en de vele indrukken misschien. (dit was rond 16.30 uur). Om 18.30 uur kwam mama ons wakker maken om te kaarten. Natuurlijk komen we snel.
Pas om 21.00 uur gaan we eten. Eerder hebben we geen honger, behalve Edo dan... Arme jongen. Daarna zitten we nog lang te praten over vanalles en nog wat. De laatste keer dat ik op de klok kijk is het 00.00 uur. Dan gaan we echt slapen."

Dag 14 & 15 in Indonesië

2010-07-30T11:58:00.004+02:00

Toen ik zag hoe veel ik nog moest schrijven om weer bij te zijn qua bloggen zonk de moed mij in de schoenen. Tjonge wat een werk. Ik heb besloten om het nu ietsjes anders aan te pakken. Ik zal per blog twéé dagen beschrijven. Dit zal alles iets overzichtelijker maken, niet waar? Misschien zal ik ook proberen ergens nog een foto tussen te proppen. Maar dat duurt wel erg lang. Ik speel nu met het idee om de foto’s op picasa te zetten, maar dan moet ik picasa zelf eerst weer op de laptop zetten. Wat een gedoe. Ach wat, ik begin gewoon.

23 juli – dag 14
Op deze dag zelf heb ik niets in mijn boekje geschreven. Er staat wel een lijstje met scores.
De eindscores zijn als volgt: Reinder: 91. Edo: 127. Marieke: 129. Rosa: 181. Erbij staat als note: “Victory! 17.51 – 23 juli”. Ik win, met het snelle spel. Patiencen met zijn vieren. Het is verslavend. Zelfs voor pap en mam!
Op 24 juli weet ik dan toch nog iets te schrijven over 23 juli:
“’s Ochtends mochten we uitslapen. Acht uur opstaan, wat een luxe! Eerst gingen we naar de theeplantage van Wonosari. We hebben gezien waar de Lipton-thee vandaan komt!” Het was verder niet een erg interessante theeplantage. Oh, behalve dan dat er overal hoge bomen stonden! Deze waren om schaduw te geven aan de pluksters.
“Hierna reden we terug naar Malang. Omdat Harry (onze chauffeur sinds Yogja) hier woont, is hij vandaar onze gids én chauffeur. We bezoeken eerst een dierenmarkt. Hieruit is maar één conclusie te trekken: je mag jezelf gelukkig prijzen als je niet een dier bent in Indonesië.” Dit is echt zo wáár! Vrai, zoals de fransen zouden zeggen. (Dit zodat je kunt begrijpen welke vorm ik van het woord “waar” bedoel.) Verschrikkelijk, wat we daar niet al gezien hebben. Katten in kooien die nauwelijks groter waren dan zij zelf. Vogels in kooien die honderd keer groter waren dan zijzelf. (Hier zaten zij dan wel met zijn tweehonderden in.) Vissen die in een plastic zakje aan de muur hingen. Ai, ai, ai. Het engste : de mieren, de “crickets” (krekels dachten wij) en larven! Ach ja, niet alles kan plezier zijn. Harry vertelde dat vogels een soort statussymbool zijn. Dit is omdat ze zo duur zijn.
“We reden verder om te lunchen in een schattig restaurantje. Harry had het ons aangeraden. Het eten vonden wij het beste tot nu toe. Hierna reden we terug naar ons hotel. Malang was een erg leuke stad. We hadden een goede avond in café/restaurant ‘the Amsterdam’.” Tja, dat was ook nog een hele belevenis. Er was die avond een live-optreden. Wat zongen de mensen goed! Wij hebben genoten.

24 juli – dag 15
Ook vandaag heb ik niet geschreven. We bladeren door naar 25 juli.Hier staat:
“Over 24 juli: We zijn vandaag in een open Jeep van Malang naar de Bromo-vulkaan en een hotel daar in de buurt gereden. Prachtig! In een zandzee die is ontstaan in een vulkaan, zijn weer drie nieuwe vulkanen ontstaan. We zijn door die zandzee heengereden, mooi!”
Nou, ook niet bepaald veel informatie. Nog een beetje aanvulling: Elk van ons had zich wel een voorstelling gemaakt van hoe die zandzee er dan uit zou zien. In mijn hoofd was het een woestijn. Goudgeel opstuivend zand, zandbergen waarover kamelen sjokten, mannen met omslagdoeken om hun hoofd om zich te beschermen tegen het opstuivend stof. Er klopte echter niets van mijn verbeelding. Ten eerst was de zandzee zwart. Dit was van het vulkaanstof. Ten tweede waren er geen zandbergen. Ten derde geen kamelen, maar open Jeeps. Ten vierde, we kwamen helemaal niemand tegen. Ach ja, het was toch erg mooi, kloppend met mijn verbeelding of niet.
We kwamen aan in ons hotel, en verwachtten niet veel soeps van onze kamer. Het was een berghotel, en ons vorige berghotel was ook niet echt luxe. (Edo en ik hadden alleen een bed. Verder niets.) Toen we binnenkwamen, waren we dan ook blij verrast. We hadden prachtig uitzicht op de Bromo, en een heerlijke kamer. Luxe. We wilden die avond vroeg slapen, want de volgende dag zouden we om drie uur (’s ochtends) opstaan om naar “het uitzichtpunt” te gaan waar je de zon prachtig kon zien opkomen.

Foto's

2010-07-30T10:53:00.001+02:00

Tijdens de treinreis van Bandung naar Yogjakarta:Bij de Tanguban Parahu:

Weer eens wat anders, dacht ik zo! Het blijkt wel verschrikkelijk lang te duren om de foto's up te loaden, dus ik laat het maar even hierbij!

Dag 11, 12 & 13 in Indonesië

2010-07-23T03:57:00.002+02:00

Dinsdag 20 juli – dag 11
Nog één dagje in Yogjakarta. We hebben voor die ochtend een fietstocht gepland en moeten vroeg opstaan. De fietstocht gaat niet (enkel) door de stedelijke delen van Yogjakarta, maar vooral door de Kampong, ofwel Village. Dit is een groot stuk van de stad, dat uiterlijk niet op een stad lijkt maar veel meer op het platteland.

Voordat we vertrekken op de fiets, moeten we natuurlijk eerst allemaal een fiets hebben. We hebben keuze uit een stuk of dertig fietsen. Wat een dingen! Gammel, te groot of te klein, met soms een plastic zadel. Flink verroest, op een paar na. Helaas is voor ons een groep van ongeveer twintig mensen. Zij kiezen de beste fietsen.

Nadat we allemaal een aardig exemplaar te pakken hebben, vertrekken we. Onder leiding van onze gids van vandaag, Lutvi. Ze is erg lief, weet veel, maar fietst langzaam. Misschien juist wel fijn; we kunnen onderweg gewoon foto’s maken zonder af te stappen.

Lutvi had een heel programma gemaakt voor ons. We bezochten een tempe-fabriek, een baksteenfabriek, een “bank”, een rijstplantage waar geplant werd, een rijstplantage waar geoogst werd, een rijstfabriek waar rijst gepeld werd.

We maakten zelf tempe. Dit doe je door in een bananenblad met een krant een beetje sojabonen gemixt met gist te doen. Dit moet je twee dagen laten zitten. Dan frituren, et voilà ! Je eigen tempe. Het frituren moeten we nog doen, want je moet de tempe minstens twee dagen laten gisten.

Ook hebben we zelf bakstenen gemaakt. Natuurlijk op de manier waarmee de bakstenen daar altijd gemaakt worden. Je had een soort mal, met zeven vakken, allemaal even groot. Hierin deden we klei. Deze klei was zo uit de grond geschept, onbewerkt. Met water streken we het zo glad dat alle bakstenen exact even hoog waren als de mal. Daarna moesten we erin tekenen. Er moet altijd een “teken” inzitten, zodat de bakstenen steviger op elkaar komen te staan als er cement tussen komt. Wij maakten een hand, onze naam, stippen, strepen, hartjes, etc.

Lutvi vertelde dat die bakstenen ook echt verkocht en gebruikt worden. Meestal zijn deze bakstenen zelfs duurder, omdat ze uniek zijn.

Tja, de “bank”. Wij verwachtten een groot gebouw, of in ieder geval iets waar men geld kon bewaren. Waar we echter terecht kwamen was op een kleine boerderij. Lutvi vertelde dat mensen hier hun koeien onderbrachten, als investering. Kopen als kalfje, verkopen als koe. Dat levert veel geld op in de meeste gevallen.

We hadden geluk, er was net vandaag een klein kalfje geboren! Ontzettend schattig.

We reden door naar een rijstplantage. Ik wilde foto’s maken. Lutvi vroeg: “Do you want to join?” Ik snapte niet helemaal wat ze bedoelde, dus ik zei ja. Toen vroeg ze aan de rijstplanters of wij mochten helpen met het planten van de rijst. Het mocht!

Nu weten wij exact hoe dit gaat: een groot stuk bamboe is in de lengte in tweeën gesneden, met om de vijftien cm een inkeping. Deze halve bamboestengel leggen ze op het land/in het water. Je pakt twee rijstzaadjes, en duwt deze in de grond ter hoogte van een inkeping. De halve bamboestengel verplaats je steeds naar achter. Zo komen er regelmatige rijen.

Dit waren zeker de hoogtepunten van die ochtend. Het was erg leuk om te zien hoe al die dagelijkse dingen er ongeveer aan toe gingen.

Toen we terugkwamen was het tussen 12.00 en 13.00 uur. We hebben even flink uitgerust en bij het zwembad gelegen. Daarna ontstond het plan om naar de markt op Jl. Malioboro te gaan. Een erg goede straat om souvenirs te kopen. Ook wilden we die avond naar een echt Indonesisch ballet. We besloten dit aaneensluitend te toen, en daar ook te eten. Ook wilden we een keer met een becak rijden. Dit is een fiets, waar voorop een klein bankje is. Op de fiets zit een becak-bestuurder. Het is een soort fietstaxi.

We vonden al direct twee becak-bestuurders die ons wel wilden rondfietsen de hele avond, voor 50 000 Rp. De hele avond, tjonge. Dat duurt tot laat hoor, zeiden we nog. Maar ze wilden het graag, dus wij gingen akkoord. Toen ze hun becak’s gingen pakken zagen we dat ze snel een schaakspel opruimden dat ze eerst aan het spelen waren.

De rit was geweldig. Het is heel gek om niet iets voor je te hebben terwijl je op de weg zit. Geen stuur, geen voorkant van een auto… Wennen, maar leuk. Soms leek het wel alsof de becak-bestuurders expres helse toeren uithaalden in het verkeer. Motors schoten vlak voor ons langs, en we reden door rood. Brr…

Er was veel te zien en te koop op Jl. Malioboro. Overal kraampjes, bijna overal verkopen ze hetzelfde. T-shirts, sarongs, riemen, tassen e.d. Ik ben meerdere dingen vele keren tegengekomen. We zijn erg goed geslaagd, overigens.

Daarna gingen we naar het Indonesisch ballet. Het was erg mooi, maar ook wel een beetje langdradig. Er zaten veel dezelfde bewegingen in, en alle bewegingen gingen traag. Het is totaal anders dan Nederland ballet. Het gaat veel meer om de perfecte houding, er mooi uit zien, en zo elegant mogelijk bewegen, dan om een spannend en interessant ballet neerzetten.

Wat wel een leuke onderbreking was: we zaten in een open-air-theatre. Hierdoor was het dan ook mogelijk, dat halverwege de voorstelling er opeens een kat in het middelste midden, het belangrijkste deel van het podium, rustig zijn nagels ging krabben. Zoiets zou in Nederland ondenkbaar zijn…

Die avond was er geen tijd om vroeg te gaan slapen. Wij moesten alles nog inpakken. De volgende ochtend zouden we vroeg vertrekken, dus tijd om lang te slapen was er niet…

Het verbaast me elke keer weer dat mijn koffer nog dicht kan.

Woensdag 21 juli – dag 12
Om 6,00 uur was kregen we weer een wake-up-call. Deze was een stuk leuker dat de vorige: “Hello ms Rosa, this is your wake-up-call! Are you awake?” Hij klonk blij en vriendelijk.

Snel de laatste dingetjes ingepakt, ontbeten en we stapten in een nieuw busje.

Eerst gingen we naar de Prambanan tempel. Erg mooi en indrukwekkend! Het zijn eigenlijk meerdere tempels, die verschillende goden vereren. Wij konden maar in vier van de zes grote tempels, omdat de anderen hersteld werden. Er was in 2006 een hevige aardbeving op Java. Hierdoor waren delen van de Prambanan ingestort. Gelukkig is het grootste deel alweer hersteld.

Door een doolhof van souvenir-kraampjes werden we naar buiten geleid. Iedereen hoopte dat je bij hen iets zou kopen. We kochten niets.

Weer in het busje. Na ongeveer anderhalf uur kwamen we aan bij het paleis van de “prins”. Hier ontmoetten we ook onze gids voor de komende twee dagen. We werden in het paleis, of in ieder geval het deel van het paleis dat openbaar was, rondgeleid door een andere gids. Een vrouw. Ze was erg lang, wat heel gek is hier. Ze vertelde honderduit over alle prachtige dingen die er te zien waren. Ook leerde ze ons hoe je je handen moest houden als je mediteert daar. Je middelvingers op elkaar, maar je handen gedraaid. Ook je duim en wijsvinger die aan dezelfde hand zitten moeten elkaar raken. Hmm, te ingewikkeld. Laat maar.

We hadden niet veel tijd, omdat we door moesten naar een andere tempel. Vanuit hier zouden we ook een wandeling van ongeveer twee uur maken door de velden en de bergen.

Deze tempel was erg mooi gemaakt. Hij bestond uit veertien verschillende terrassen met bovenop, op het hoogste terras, een gebouw waar je op kon als je Hindoeïstisch was, vanwaaruit je naar de hemel kon. Onze gids vertelde dat vele Hindoes daar hadden gestaan, achterom hadden gekeken, en besloten dat het uitzicht toch mooier was. Ze gingen liever nog niet naar de hemel. Dit laatste terras was niet toegankelijk voor ons.

Als je onderaan stond, leek het net alsof de trappen oneindig de hoogte in gingen. Vandaar de naam die de maker eraan gegeven had: “Stairway to heaven”.

De wandeling begon op een weggetje, maar al snel liepen we tussen de velden door waar van alles geplant werd. Prei, ui, banaan, chili, sawi, kool… We hebben zo veel gezien! We kunnen nu ook van alles onderscheiden.

Het is onbeschrijfelijk hoe mooi de wandeling was. Ik zou het kunnen laten zien met foto’s, maar helaas, toen we inde tempel waren besloot mijn camera dat hij lang genoeg had geploeterd. Batterij leeg. Geen bewijsmateriaal op mijn camera dus. Er zijn wel veel foto’s gemaakt door mama, dus wie weet zie je ooit het mooiste wat ik ooit gezien heb ook.

Om 17.30 uur ging hier de zon onder. We hebben hem zien zakken achter de bergen. Ik denk dat het dertig seconden duurde. Het gaat hier zo snel, dat donker worden. Er is ook nauwelijks een schemering. In twintig minuten gaat het van licht naar donker. C’est bizarre!

We kwamen in het donker aan bij ons hotel. De kamer was sober, maar goed genoeg. Het uitzicht maakte alles goed. We aten in het restaurant, en kaartten tot laat. Zelfs onze gids deed even mee.

Donderdag 22 juli – dag 13
Vandaag wéér vroeg opgestaan. Om 6.00 uur. Om 7.10 uur vertrok ons busje, ietsje later dan gepland, maar nog heel netjes. We reden vijf minuten. Toen kwamen we aan bij wéér een tempel. Candi Suku. Deze tempel had als bijzonderheid, dat het niet zomaar een tempel was, maar een erotische tempel. Er werd veel gespeeld met het idee van vruchtbaarheid. Ook de baarmoeder kwam op veel plekken terug. Achter bijna alles was wel een “erotische betekenis” te vinden. Onze gids werd er een beetje lacherig van, net als wij.

Daarna ging ik naar de WC. Wederom zou ik dit niet vermelden als er niet iets bijzonders was met deze WC. Dit keer was het niet een van de gaafste WC’s die ik ooit heb gezien, maar de allerranzigste WC ooit. Een gat in de grond. Groene aanslag op de muren. Geen knop om door te trekken. Bah. Maarja, nood breekt wet. Ik had medelijden met mezelf.

Vanaf de Candi Suku weer een wandeling. Dit keer duurt die zo’n drie uur, met als doel: een waterval. We lopen nu niet over zandpaadjes en tussen de velden door, maar over een verharde weg. Omdat we door de bergen lopen, is er wel veel hoogte verschil. Ik denk dat we maximaal een kilometer helemaal vlak hebben gelopen alles bij elkaar.

Ach ja, zo’n wandeling gaat toch sneller dan je denkt. Zeker met zo’n goede gids. Nu kunnen we ook kruidnagel, kaneel, knoflook, durian en natuurlijk thee herkennen. We worden nog experts!

Als we aankomen bij de waterval, blijkt dat we eerst nog een trap van duizend treden op moeten voordat we daadwerkelijk de waterval kunnen zien. Ik ben de enige die daar niet echt veel zin in heeft, dus we gaan. (ik ook ja). Onderweg komen we een groep Indonesische jongens tegen die met mij op de foto willen. Het is gek hoor, het lijkt alsof zij even graag foto’s van ons willen om te bewijzen dat ze ons echt gezien hebben, als wij van hen foto’s willen. Mama maakt ook een foto met mijn camera. Die komt later.

Bij de waterval is een hele groep traditionele moslimmeisjes. Zij zijn op schoolreisje. Het geeft een grappig gezicht. Ze dragen bijna allemaal een boerka, maar in verschillende kleuren. We voelen ons een beetje blank en alsof we te weinig aanhebben.

Behalve de meisjes, zijn er nog een paar andere toeristen.

Om de zoveel tijd horen we gegil. Dit wordt veroorzaakt door hongerige en brutale apen! Ze proberen het voedsel gewoon uit je hand te stelen. Je kunt erg dichtbij komen. Ik heb veel foto’s gemaakt.

Na de waterval verlaat Ajib (de gids) ons. We hebben best een beetje een band met hem gekregen, dus we vinden het allemaal erg jammer. We geven allemaal ons visitekaartje.

Nu begint er een lange autoreis, van 7 – 8 uur. Poe, poe, gelukkig slaap ik een groot deel van de tijd.

We komen aan in het hotel om 19.00 uur. Het is een erg mooi hotel. Doet een beetje denken aan het hotel in Jakarta.

Nu is het hier 23.48. Morgen mag ik uitslapen, tot 8.00 uur. Gek genoeg klinkt het echt luxe nu voor mij. Twee uur langer dan normaal! Toch moet ik nu maar eens gaan slapen. Ik hoopte erop eindelijk een lange nacht te kunnen maken. Dit zal wel niet lukken…

Au revoir, tot snel, slaap lekker.

Dag 5 t/m 10 in Indonesië

2010-07-19T17:05:00.001+02:00

Goed, eindelijk kan ik weer eens een updatetje schrijven van ons verblijf in Indonesië. Ik heb vandaag alle tijd, omdat ik samen met paps in het hotel ben gebleven. Ik heb ergens iets verkeerds gegeten. Dit houdt in: de hele nacht bezoekjes aan de WC, erg misselijk, en daardoor slecht geslapen. Ik was vanochtend nog steeds misselijk en doodmoe, dus ik besloot thuis te blijven. Mam & Edo zijn naar de Borobudur (een tempel in de buurt van Yogjakarta), maar het lijkt me geen goed idee om in deze conditie daarheen te gaan. Goed. Alle tijd dus.

Ik heb besloten om in één blog de afgelopen dagen te beschrijven. Het kan dus best een lange blog worden. Ik zal hem verduidelijken met tussenkopjes, zodat je hem ook in stukjes kan lezen.

Woensdag 14 juli – dag 5
Vandaag besluiten we er een toeristisch dagje van te maken. Mam, Edo en ik vertrekken vanuit ons hotel met een taxi. We rijden naar de haven (Sunda Kelapa). Edo en ik zijn erg moe, dus we slapen lang. De taxirit duurde ontzettend lang, dus we hadden alle tijd. Voor mama vervelend, voor ons fijn. Mam kon niet slapen, zij “moest” opletten waar onze taxichauffeur ons heen zou brengen.
We besluiten om de taxichauffeur te houden terwijl we snel rondkijken in de haven van Jakarta. We hebben niet de behoefte om extreem lang rond te kijken. Het was erg mooi om te zien. Er langen overal boten (natuurlijk). Die boten hadden een aparte vorm. De voorkant was erg lang en hoog, terwijl de achterkant in het water lag.
Van alle kanten werden wij bestormd door mensen die ons dingen wilden verkopen. A) een rondleiding door de haven. “Terima kasih, pak.” (Bedankt, oude man. Hij begrijpt dat we hiermee “nee” bedoelen). “But I got a license! I’m allowed to show you around! Look at my license, look!” “No thank you…” “Where are you from?” “Belanda…” “Ah, you want to see ‘Echtu lèvun’” “Very good, but no.”
Uiteindelijk hielp onze taxichauffeur ons. Hij maakte duidelijk dat we het ECHT niet wilden.
B) Een kijkje nemen op één van de boten. C) Op een vlot rond dobberen. D) Eten. E) T-shirts.
Ze proberen aan alles nog een beetje geld te verdienen. Het is voor ons tegelijkertijd ongemakkelijk, interessant en spannend. We zijn tenslotte in een vreemd land waarvan we de taal eigenlijk niet spreken…

Na Sunda Kelapa gingen we naar het Fatta Hillah plein. Hier waren twee schattige oude mensen waarvan we (tegen betaling natuurlijk) een foto mochten maken. We gaven ze 2000 Rp. (twintig cent). Daarna gingen we naar het museum wat zich op dat plein bevindt. Het was wel leuk om te zien, niet extreem interessant, maar wel leuk. Edo en ik hebben nog even in de oeroude kerkers gezeten. Mama en ik maakten vele vele foto’s.
’s Middags lunchten we in “Café Batavia”, aan het Fatta Hillah plein. Het eten was naar Indonesische maatstaven duur, maar wel erg lekker. Ik besloot om niet voor Indonesisch eten te gaan, maar lekker Engelse pancakes te nemen. Dit beviel goed. Ik ging daar ook naar de WC. Dit zou ik niet opschrijven als het niet een echte belevenis was. Op elk beschikbaar plekje, met een tussenruimte van een centimeter of drie, bevond zich een ingelijste foto. Ongeveer de grootte van een normale postkaart. Op die foto’s stonden mensen die zij kenden, interessant vonden, of mensen die gewoon beroemd waren. Zo was er een foto van een vrouw met heel heel heeeel erg veel piercings. Deze foto vond men waarschijnlijk gewoon interessant. Goed, dat was dus een belevenis.
We besloten nog even langs “de gracht” te lopen. Ik voelde me totaal niet op mijn gemak, vanwege alle opdringerige verkopers, de armoede, het verkeer wat echt angstaanjagend druk is… Het was niet eens een mooie gracht. Helemaal vervuild en groezelig.

Na het Fatta Hillah plein begaven wij ons, natuurlijk weer via een taxi, naar het Merdeka plein. Hier bevond zich het Monas ( Monument Nasional). We zijn niet op dit monument geweest, wat een enorme toren is en waarvanuit je heel Jakarta duidelijk kunt zien, omdat dit net sloot. We konden nog wel in het museum, dus deden we dat maar.
Er waren allemaal opstellingen gemaakt van belangrijke gebeurtenissen in Indonesië. Erg leuk gedaan, in 3D. Er was een meisje wat graag met mij op de foto wilde, omdat ik een blanke was. Toen mama een foto maakte met mijn camera,vond het meisje dat ook geweldig. Helaas stelde mijn camera niet goed scherp, dus de foto was mislukt.
Ook was er een meisje dat ons zo verbaasd en angstig aankeek, dat het leek alsof ze nog nooit een blanke gezien had. Het was erg schattig.
We hebben bij een vrouwtje 4 Monas-t-shirts gekocht. Zij blij, wij blij.

Donderdag 15 juli – dag 6
Vandaag zijn we vertrokken uit Jakarta. Om half tien stond ons busje klaar. Hiermee zijn we naar Bogor gereden, naar HB Guest Hause (of Guest House… Ze spelden het elke keer anders!) Maar, dit via het huis waar mijn oma woonde toen ze als meisje in Jakarta woonde. Gek idee dat zij daar +- tachtig jaar geleden heeft rondgelopen, naar school is gegaan en heeft geleefd. Het was een mooi huis, in een mooie buurt.
Het HB Guest Hause is erg mooi. Tenminste, de omgeving. De kamers hadden beter gekund. Het was niet erg groot, en alle ruimte werd ingenomen door de 6 bedden die daar stonden. Het grootste nadeel was wel dat de airco heel hoog aan stond (op verkoelen) en niet uitkon. We hebben allemaal liggen bibberen die nacht.
Edo en ik zwommen lang. Er kwam een ander Nederlands gezin bij, met drie kinderen. Merel, Hanna en Emiel. We hadden het al snel gezellig en hebben veel gezwommen en veel spelletjes gedaan. (machiavelli, het snelle spel, koehandel…) Edo en mama zijn nog naar een kampong geweest. Papa en ik hadden niet zo veel zin.
Die avond leerden de hotelhouders ons spelen op gekke Indonesische instrumenten. Natuurlijk op de simpelste van de simpelste manier, maar het bleef erg leuk. We hebben denk ik een uur muziek gemaakt met iedereen die aanwezig was in het hotel. (+- twintig mensen).
We sliepen laat, en moesten best vroeg weer op.

Vrijdag 16 juli – dag 7
Ik denk dat om zeven uur de wekker ging.
Bij het ontbijt kwam er een vrouw naar ons toe. +- 28 jaar. Jetty heette ze. Zij zou voor de komende twee dagen onze gids worden. Ze sprak Nederlands, met een zwaar accent, maar toch. Vol goede moed gingen we op weg.
Helaas, de moed zakte ons al snel in de schoenen. Ik weet niet wanneer we er precies achter kwamen dat dit een erg lange reis ging worden, maar we ontdekten het vrij snel. Jetty maakte alleen maar grapjes (die niet zo heel grappig waren), en ondertussen deed ze alsof wij sukkels waren. Wij hadden een programma waarop stond wat wij zouden gaan doen, maar Jetty besloot zich daar niet aan te houden. Zij had namelijk een ander programma. De theeplantage werd geskipt, de botanische tuin werd ingekort, en we lunchten ergens anders omdat het originele restaurant zogenaamd was opgeheven.
De botanische tuin van Bogor. We reden erlangs aan de overkant, maar Jetty en de chauffeur besloten verder te rijden zodat ze ons precies voor de deur af zouden kunnen zetten. Voor ons hoefde dit helemaal niet. Drie kwartier (!) later kwamen we op het goede punt aan bij de botanische tuin. We hadden een half uur minder de tijd, waarvan wij erg baalden.
De tuin was wel mooi, maar ik had gehoopt op meer bloemen en minder bomen. Alsnog veel mooie plaatjes kunnen schieten.
De theeplantage. Door de vertraging voor en tijdens de botanische tuin, hadden we ook hiervoor veel minder tijd. Wij baalden natuurlijk. We reden de theeplantage binnen, betaalden 32000 Rp entree, en reden er vervolgens weer uit zonder iets gezien te hebben. De vrouwen waren niet meer aan het plukken dus het was niet interessant genoeg. Wij baalden.
Later stopte Jetty langs de weg bij een theeplantage. Ze riep de vrouwen die aan het plukken waren. Deze kwamen maar al te graag naar ons toe, want blanken is geld.We maakten vele foto’s, pasten de traditionele hoeden die zij droegen, en genoten. We betaalden 26000 Rp en een pen.
We reden verder en verder, lunchten in een restaurant, wat wel erg lekker was ondanks alles. We raakten ondertussen wel erg geïrriteerd door Jetty langzamerhand. De tocht duurde ondertussen al 8,5 uur! Terwijl stond dat we het in zes uur konden rijden! Jetty bleef “grapjes maken” en ons dom vinden. Wij baalden.

Onverwachts kwamen we dan toch aan in het hotel. Onze ogen plopten bijna uit ons hoofd, wat een prachtig hotel! Een mega-hotel wel te verstaan. We namen knabbels en drankjes uit de minibar, om te vieren dat we dan toch waren aangekomen. Edo en ik zwommen in het mega-zwembad.

Die avond aten we op één van de twee terrassen die bij het restaurant hoorde. Het was erg lekker. Daarna kaartten we tot laat.

Zaterdag 17 juli – dag 8
’s Ochtends een … verrassing. Ik weet niet of ik het fijn moet vinden of niet, maar vandaag gaat er een andere gids mee. Jetty heeft “last van haar keel”. Mama heeft gisteravond gebeld naar onze organisatie omdat Jetty het hele programma naar haar smaak aanpast. Jetty is gebeld, en blijkbaar heeft ze besloten vandaag niet verder te gaan. Lea is onze nieuwe gids. Ze spreekt geen Nederlands maar Engels. Eigenlijk vinden wij dit wel fijn. Als we nu ergens de pest over in hebben kunnen we het gewoon zeggen in het Nederlands.
Vandaag staan er twee dingen op het programma. 1) het beklimmen van de Tanguban Perahu, een vulkaan. We hebben de kraters gezien, de gestolde lava, en de warmwaterbronnen. Het was zo ontzettend mooi! Het leuke is dat mijn opa en oma samen in Bandung hebben gewoond. Oma heeft over haar tijd in Bandung tijdens de tweede wereld oorlog een boek geschreven. Hierin zijn ook enkele regels over de Tanguban Perahu te vinden. Over hoe ze samen met opa in een klein autootje dat ze geleend hadden de vulkaan opsjeesden, en hoe blij en gelukkig ze waren. Erg leuk om dan ook zelf over dat weggetje te lopen en te rijden.
Tanguban Perahu betekent omgekeerde roeiboot. Er hoort ook een legende bij. Opa zei dat we die legende zeker moesten ontdekken, beluisteren en onthouden. We hebben hem wel gehoord, maar door de vele indrukken die we daarna hebben opgedaan zijn we hem tijdelijk vergeten. We hebben een papier bij waar het opstaat, ik zal het opzoeken. Misschien kun je het trouwens ook gewoon googlen. Wie weet.
2) Het bezoeken van Bandung, en daarbij de huizen waar opa en oma hebben gewoond. Aan de hand van het boek dat oma geschreven heeft, hebben we de straten en de daarbij horende huisnummers van hun huizen opgezocht. Vele huizen in dezelfde wijk, namelijk de wijk waar oma in een kamp zat tijdens WO II. Indrukwekkend, zeker als je de verhalen erbij leest.
Op zoek naar hun huis op de Braga weg, komen we een snoezig winkeltje tegen waar ze allerlei Indonesische spulletjes verkopen. Pap & ik kopen één sarong (een grote doek die je om je heen kunt wikkelen. Je hoort hem om je heupen te dragen, maar mama & ik dragen hem als jurkje voor en na het zwemmen), mama koopt er twee. Edo wil er geen. Dit snap ik wel, het is eigenlijk een soort jurk / rok.
Die avond eten we weer op één van de twee terrassen van het restaurant. Ik eet Nasi Goreng. (Dit kan het eten zijn waarvan ik vandaag ziek ben…!) ’s Avonds moeten we snel inpakken en opruimen, de volgende dag krijgen we een wake-up-call om half zes, om zes uur moeten we ontbijten, en om 8 uur moeten we in de trein naar Yogjakarta zitten. Druk! Snel slapen dus, en hopen dat we het allemaal een beetje redden.

Zondag 18 juli – dag 9
Goed, vroeg opstaan dus. De wake-up-call is grappig. Ik neem op, Edo wordt niet wakker van de telefoon. “Hello, this is your wake-up-call. Wake-up.” “Terima kasih” “Yes, bye.” Dat dan met een droge doodse stem. Achteraf begrijp ik het wel. Die arme jongen moest natuurlijk ook vroeg opstaan, om ons onze wake-up-call te bezorgen.
Onze kamer is gelukkig al opgeruimd, omdat we dat zo goed hebben gedaan de dag ervoor. Alleen snel wat kleren aantrekken en ontbijten. Een lopend buffet, ze hebben lekkere dingetjes. Ik ga voor brood o.i.d. De dag daarvoor heb ik ontbeten met nasi (rijst). Zeer ingeburgerd ben ik ook.
We gaan met een auto met chauffeur naar het station. Daar staan meteen een stuk of twintig man klaar om ons te helpen onze koffers te dragen. (Echt ik overdrijf niet. Het waren er twintig!) Ze staan elkaar te verdringen voor de achterbak. Als wij klaar zijn met het betalen van de fooi van onze chauffeur trekken ze snel de achterbak open. Er zijn vier gelukkige mannen/jongens die een koffer weten te bemachtigen. Logisch, want we zijn met vier personen. Ze zijn heel blij. Om te bewijzen hoe stoer en goed ze zijn, gebruiken ze niet de wieltjes waarover elk van onze koffers beschikt, maar nemen ze allemaal de koffer op hun schouder. Ik heb echt heel erg medelijden met degene die mijn koffer op zijn schouder moest nemen. Ik heb zelf al moeite als ik de koffer op het speciale, in elk hotel aanwezige, koffertafeltje moet tillen. Dat ding is zwaar!
Maar goed, hij klaagt niet en zet schijnbaar zonder moeite ook nog eens mijn koffer in het bagagerek boven de stoelen. Ieder krijgt 10.000 Rp. (vergis je niet, dit is dus één euro p.p.)

Wij reizen in de meest luxe, allerbeste aller-eersteklas in de trein. Maar, maak je geen illusies hoor. Dit zijn geen koningstaferelen. Het is vergelijkbaar met een redelijk luxe maar normale tweede klas in de Nederlandse trein. Goed, we mogen niet klagen. De stoelen zijn zacht en we hebben veel beenruimte. Zelf een kussentje om onze hoofdjes te ondersteunen is aanwezig.

De treinreis van Bandung naar Yogjakarta schijnt één van de mooiste te zijn. Vooral het begin schijnt prachtig. Pap heeft wilde verhalen te vertellen over zijn reis in 1984: De deuren van de trein waren gewoon open. Er waren gewoon geen deuren. Hij heeft het grootste deel van zijn reis staan kijken in die deuropening.
Wij vinden dit stoer klinken, natuurlijk. Maar we schrikken toch wel even als hij ook nu in een deuropening gaat staan. Hij maakt zelf de deur open.
Niet veel later gaat mama erbij staan. Ze maakt prachtige foto’s. Nu kan ik het ook niet laten. Ik voeg me bij pap en mam. Even staan we met zijn drieën te kijken in de deuropening. Dan besluiten we dat we nu geen van drieën echt goed zicht hebben. De oplossing: nog een deur openmaken. Pap installeert mij in een deuropening. Ik moet hiervoor eerst van de ene naar de andere wagon. En nee, dit is niet een netjes afgesloten tussenruimte met automatische deuren. Als je kijkt naar de kier tussen de twee wagons, zie je de grond onder je, en het landschap naast je gewoon voorbij schieten! C’est bizarre!
Goed, pap maakt dus de deur open. Dit is iets wat in Nederland nooit, maar dan ook nooit, zou kunnen. Het is onbeschrijfelijk. Het landschap dat voorbij schiet: rijstvelden, sloppenwijken, onmetelijke dieptes, bergen… De meest prachtige dingen. De eerste keer dat we over een brug reden die over een ravijn ging klampte ik me vast aan de binnenkant van de trein. Want er is dus gewoon géén hek. Als je uitglijdt, sterf je. Het was geweldig. Natuurlijk was mijn camera ook aanwezig tijdens dit festijn. Ik ben erg trots op mijn foto’s.

Goed, na een lange treinreis van acht uur komen we aan op het station van Yogjakarta. Er staat een man klaar met een bordje. “Delft & pty”. Dat zijn wij!
De man begeleidt ons naar de auto, tilt onze koffers erin, en rijdt ons in een kwartiertje naar ons nieuwe hotel.

Dit hotel is wederom prachtig. Een groot zwembad in het midden van de locatie, met daarom heen de kamers en de receptie gebouwd.Edo en ik hebben een eigen kamer. Voor onze kamer is een soort veranda. Wat Edo en ik het allerleukst vinden aan deze kamer? De badkamer. Dit is een niet al te groot kamertje links achterin de hele kamer. Maar dit is niet het leuke gedeelte. De achterkant is open! Als je staat te douchen, kijk je tegen een muur aan. Deze muur sluit niet aan op het plafond en de andere muren, maar staat een stukje verder weg. Als je in die ruimte gaat staan, zie je de open lucht boven je. Echt, het is geweldig!
Het enige nadeel is dat er wel veel muggen binnen kunnen komen, maar daar kunnen we dan wel weer mee leven.

Tot mijn grote verrassing tref ik een bekende aan bij het zwembad. Tim, die ik ken via Wineke. Ik heb hem in Nederland geloof ik twee keer gezien, maar we herkenden elkaar meteen. Allebei waren we stomverbaasd. Wat een toeval! Al snel komen we erachter hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat we elkaar treffen: we hebben dezelfde reisorganisatie.
Het is erg leuk om (horror)verhalen over onze reizen te kunnen uitwisselen. Leuk om een bekende tegen te komen. ’s Avonds eten we apart, de stormpjes in het hotel, maar we beloven nog even bij te kletsen die avond.

Helaas, dit gaat niet door. Als we gaan eten, ben ik plotseling erg misselijk. Ik besluit niet avond te eten. Tenslotte ben ik de enige die in de trein geluncht heeft. Als ik de geur van het eten van de anderen ruik, wordt ik zo mogelijk nog misselijker. Ik ga even liggen.

Eenmaal in mijn kamer gaat het niet beter. Ik zal maar niet in details treden, maar het komt erop neer dat ik iets heel verkeerd heb gegeten waar mijn maag niet tegen kan. Ik moet van mams negen pillen Norit nemen. Later weer. Poe poe, wat een narigheid.

Maandag 19 juli – dag 10
Vannacht heb ik ontzettend slecht geslapen. Veel wakker geweest, veel misselijk, nare dromen, veel naar de WC. De volgende ochtend heeft pap hetzelfde, dus wij besluiten thuis te blijven. (dit wist je al ongeveer).

Nu is het hier 21.45. Ik ben vanochtend begonnen met het schrijven van deze blog, maar had toen niet de misselijkheid bestendigheid om hem af te maken. Ik heb, samen met pap, veel gelezen, geluierd en gezwommen. Tegen het eind van de middag ging het een stuk beter.

Om 19.00 uur gingen we uit eten. We kwamen terecht in een restaurantje dat zich focuste op Hollands eten. Niet iets waar we snel zouden gaan zitten, maar leuk genoeg. Eenmaal binnen blijk het nog leuker te zijn dan we dachten. Ze draaien nog goede muziek ook! Ik heb maar de helft van mijn eten opgegeten, ben nu weer een beetje misselijk.

Nog iets leuks: pap laat zich het liefst altijd knippen in het buitenland. Ook nu weer. Net heeft hij zich laten knippen. Een schattig mannetje. Het ziet er een stuk beter uit! (grapje hoor pap). “Berapa? Hoeveel?” “Sepuluh ribu. 10.000 Rp” Pap geeft nog een beetje fooi, dus uiteindelijk komt het erop neer dat pap zich heeft laten knippen voor één euro en twintig cent. Ja je leest het goed.

Goed, jullie zijn nu vast heel moe van het lezen van deze ontiegelijk lange blog. Ik ben ook moe, maar dan van het schrijven ervan.

Slaap lekker, tot snel. Fijne vakantie!

Dag 4 in Indonesië

2010-07-14T13:01:00.005+02:00

Dus, ik ben nog steeds in Indonesië, en de meetste van jullie zijn daar niet. Goed moment om eens een berichtje te plaatsen over hoe het hier is.

Dat is vrij kort samen te vatten. Het is hier warm, de mensen zijn vriendelijk maar een beetje opdringerig (niet naar / gemeen / vals bedoeld... Het is gewoon zo.), maar verder is het hier heel erg leuk!

Dinsdag 13 juli - Dag 4
We, mama, Edo en ik, zijn gisteren naar een winkelcentrum geweest, hier in Jakarta. Het was een heel gek winkelcentrum. Het deed me in de verte een beetje denken aan het Gügenheim. Als een slakkenhuis liep het gestaag omhoog. Je hoefde geen trap o.i.d. te nemen om bij de volgende verdieping te komen, want het liep schuin. De meeste winkeltjes waren breed, maar ondiep. Sommige winkels waren erg groot, net zoals in Nederland. We zijn eerst met de lift (want die was er gek genoeg) naar de bovenste verdieping gegaan. Vanaf daar zijn we langs alle winkeltjes naar beneden gelopen. We kwamen langs een mannenwinkel. Edo spoedde zich naar binnen, hij zag schoenen! Mama en ik sjokten achter hem aan. Toen zagen we dat het All-stars waren, ook voor vrouwen dus! Wij waren blij. We hebben allemaal heel erg veel schoenen gepast, en uiteindelijk alledrie een paar gekocht. Daarna heb ik ook nog van die lelijke (no offense, sportschoenen zijn gewoon niet al te charmant...) sportschoenen gekocht. Maar hé, het is voor het goede doel. De vorige keer dat ik op slechte schoenen ging rennen had ik nog dagen last van mijn kniën.

We kwamen tijdens onze tocht ook langs twee dierenwinkels. Zielig! De dieren (honden, katten, konijnen) zaten in te kleine hokken, met te weinig eten & drinken etc. Er lag in één van de hokken zelfs een dood konijntje! Niet erg aantrekkelijk en erg zielig...

We wilden eten in een autenthiek Indonesisch restaurantje, maar toen we er gingen zitten bleek dat het bij de pizza hut hoorde... Uiteindelijk dus geluncht bij de pizza hut. Gek genoeg was het eten wel heel anders. Ik kreeg een hele coole rand aan mijn pizza, gevuld met kaas! Yummie.

Toen we die middag thuiskwamen, en in de lift wilden stappen, kwam er een hele groep mensen uit. Dit is niet gebruikelijk, de liften zijn meestal leeg. Er stapte een jongen op ons af. Hij wees ons op de filmset die was op gesteld. "Would you like to play in a movie?" ...! "Yes!" "You just have to walk around, okay?" "Yes!"

Edo en ik moesten één voor één de trap af lopen. Tussen ons in kwam nog een groepje jongens die een koffer omschopten van een meisje. Ze praatten tegen elkaar in het Indonesisch, dus we begrepen de scènes niet echt. Gelukkig had één van de jongens, die in Australië woont, ons een beetje uitgelegd waar de film over ging. "Love in Perth", heet 'ie. Hij speelt in Australië. Daarom werden wij dus gevraagd om even door de film heen te lopen. Als er alleen maar Indonesiërs voorkomen in de film, is het een beetje ongeloofwaardig. Ze hebben maar een week om op te nemen in Australië, dus daar nemen ze alleen de dingen op die echt daar moeten. Ze waren blij dat er een paar blanken hier rondliepen.

Wat grappig was: er was ook een vrouw die in Hollywood woont. Zij was nog nooit "per ongeluk" in een film terecht gekomen. Nu was ze hier voor een congres in Indonesië, en werd ze gevraagd om in een film te spelen. Bizar!

De hoofdrolspelers kenden wij natuurlijk niet, maar wat blijkt: ze zijn HEEL ERG beroemd hier! We hebben het gevraagd aan een aantal mensen waar we toevallig mee in contact kwamen (taxi chauffeurs e.d.), en er was niet één van die mensen die niet "Gita Gutawa" en "Derby Romero" kende. Toen we hoorden dat ze zó bekend waren hier, hebben we gelijk maar even een handtekening gevraagd.

Goed, ik mag niet de enige zijn die het internet hier gebruikt, en deze blog wordt alweer veel te lang. Ik schrijf denk ik vanavond wel over vandaag (niet getreurd als het niet lukt, ik ben tenslotte in Indonesia!).

Ohja, dit is "Gita Gutawa", ze is ook een beroemde zangeres! Daaronder, Derby Romero!

Dag 1, 2 & 3 in Indonesië

2010-07-12T07:30:00.003+02:00

Jep, Indonesië, of in ieder geval ons hotel, is niet zo ouderwets dat er geen internet bestaat. Mama heeft haar laptop meegenomen, thank god, dus we kunnen hem gewoon aansluiten op het internetkabeltje wat hier voor iedereen aanwezig is, fijn. Goed, nu een korte (?) beschrijving van mijn reis tot nu toe. Ik heb een dagboekje bijgehouden, ookal claimt mijn familie dat het een "uurboekje" is, omdat ik er zo vaak in schrijf. Anyways, dat doet er niet toe. Ik zal mijn "boekje" gebruiken om een beetje te beschrijven wat er allemaal gebeurd is. En dat is veel.

10 juli - dag 1

Het plan is om om 16.00 uur de vertrekken van huis. Natuurlijk vertrekken we pas om 16.30 uur. We gaan met de tram en de trein. In de tram blijkt al dat die lieve Edgar zijn portomonnee vergeten is. Er ontstaat een lichte spanning, maar daarna wordt iedereen toch wel weer blij; we gaan tenslotte naar Indonesië.

Op schiphol gaat het vrij snel. Als we door de douane gaan hoeven we niet meteen door het hele verkleedproces. Dit versnelt onze binnenkomst op schiphol enigszins. We kijken nog even rond in het "tax-free-shopping-gebied", maar we kopen natuurlijk niets, want we moeten nog op vakantie gaan. We eten in een soort Holland House. Het is zaterdag voor het eerst open gegaan. (Eigenlijk kan het nu wel weer sluiten, we liggen tenslotte uit het WK. Nouja, beter geformuleerd, het WK is afgelopen en wij hebben het niet gewonnen. Hmm...)

We zitten om 20.00 uur in het vliegtuig. We zouden moeten vliegen om 20.50, maar er was iets fout gegaan. Het begon te onweren, waardoor we niet meteen konden opstijgen. Uiteindelijk vlogen we om 21.50 ofzo weg. Ik heb 2 films gekeken, 2012 en De gelukkige Huisvrouw. Ook hebben Edo en ik tegen elkaar Tetris gespeeld. De vliegtuig-nacht ging vrij snel. We kregen in totaal 3 keer te eten (ja, met lunch de volgende dag erbij ja). Alle drie de keren kreeg ik heel vroeg eten omdat ik vegetariër ben, yay! Het eten was wel heel vies, niet yay!

11 juli - dag 2

We gaan landen in Kula Lumpur om 15.17 uur, lokale tijd. Bij jullie was het toen 9.17 uur. Om 15.27 / 9.27 zijn we dan echt geland. Onze eerste stappen in Azië. Ik dacht de vader van een meisje uit mijn hockeyteam te herkennen als bemanning van het vliegtuig. Toen we het vroegen aan een stewardess zei zij dat hij niet aanwezig was. Toen we "hem" later weer tegenkwamen, vroegen we het aan hem zelf. Inderdaad, hij was het! 17.11 / 12.11: op weg naar Jakarta, in het vliegtuig. 17.42 / 12.42: Geland in Jakarta.

18.00 / 13.00: We lopen rond op het vliegveld van Jakarta. Het lijkt eerder een museum. We moeten eerst in de rij staan om een visum te kopen. Dit duurt vrij lang, maar daarna kunnen we wel meteen door naar de koffers. Er komt meteen een mannetja aangesneld die mijn koffer optilt. Ik weet dat hij ons gaat afzetten (dat zou ik toch ook doen als toeristen hierkwamen, toch?) En probeer mijn koffer weg te trekken. Maar hij trekt harder. Ik weet het Indonesische woord voor "nee" nog niet, dus niets aan te doen.

Inderdaad, hij vraagt 50.000 Rp voor het meelopen met ons en onze koffers. (Schrik niet, dit is maar €5,00. Maar toch!) We stappen in de auto bij het mannetje dat is geregeld om ons naar het hotel te brengen. Ik ben moe, en val in slaap.

Ik word wakker als we bij een stoplicht staan. Ik hoor gitaarmuziek, en een hoog, iel, maar mooi en helder stemmetje. Het is een jongetje dat zingt voor geld. Ik negeer hem, niet wetend wat te doen. Hij staat wel aan mijn raampje... De chauffeur ziet hem en wenkt dat hij naar zijn raampje moet komen. Het jongetje is dolblij. De chauffeur geeft hem 500 Rp. (€0,05)

We komen ongeveer om 20.00 uur (vanaf nu lokale tijden) aan in het hotel. Het is prachtig! We hebben 2 verschillende kamers, kamer 612 (Edo en ik) en kamer 529 (pap & mam). We kunnen wel gratis bellen. Edo en ik nemen pringles (15.000 Rp). We besluiten nog even te slapen voor we naar de voetbalwedstijd gaan.

12 juli - dag 3

00.31, we gaan naar de voetbalwedstrijd kijken. Dit doen we ongeveer in de open lucht, behalve dat er een soort tentdak over ons heen is gespannen. Het is open aan de zijkanten, en enorm. We zitten denk ik wel met 300 à 400 mensen. Er zijn er veel voor Nederland, maar meer voor Spanje. Tijdens het volkslied staan we op en zingen we mee.

Het was echt leuk om te zien hoe mensen totaal voor Nederland waren, en echt stil vielen toen de tegengoal gemaakt werd. Ze vonden het echt verschrikkelijk! En dat terwijl ze niet eens Nederlands waren. Om 4.30 komen we thuis aan. We zijn kapot. We duiken nog snel ons bed in zodat we nog even kunnen slapen voor het tijd is om op te staan omdat we het ontbijt niet kunnen missen.

We staan op om half 10, en ontbijten vervolgens. Daarna hebben Edo en ik gezwommen en aan fitness gedaan. Het is hier nu 12.55 uur. Het onweert. We hebben wel een mooi uitzicht. (Alleen springt het bord van de "Burger King" wel nogal in het oog.

Goed, dat maakt niet uit. Wij zijn in Indonesië. Ik ga nu proberen om nog even te slapen en mijn jetlag een heel klein beetje te verminderen. Het is toch best vermoeiend om verschillende tijdzones door te vliegen, vervolgens tot midden in de nacht voetbal te kijken, en daarna te vroeg op te staan. Echt!

Wel een gek idee dat degenen van jullie die in Den Haag / Nederland zijn, nu waarschijnlijk nog slapen, en nog moeten beginnen aan de dag "12 juli". Het is daar nu 8 uur.

Trouwens, doordat we door al die tijdzones zijn heengevlogen, heb ik wel het gevoel dat we gistermiddag vertrokken zijn, ipv eergistermiddag. Er is gewoon een heel stuk dag weggenomen. Gelukkig krijgen we dat wel weer terug als we naar Nederland vliegen.

Heel veel liefs vanuit Indonesië!

Indonesia / Thaleia

2010-07-10T13:52:00.002+02:00

Eigenlijk mag ik dit niet doen, want ik heb er 'geen tijd voor', maar ik doe het toch. Thaleia 2010 moet toch minstens even kort beschreven worden!

Thaleia was echt heel erg geweldig leuk! Het was fijn om weer eens een weekje weg te zijn van huis, maar dan zonder dat je Frans moest praten ;-). Tijdens de eerste paar dagen van Thaleia had ik totaal geen besef van tijd. Ik moest telkens op mijn mobiel kijken om te zien welke dag het was. De dagen waren als volgt ingedeeld: van 10u tot 13u workshop, dan lunch, en dan middagworkshop. Tenminste, officieel waren ze zo ingedeeld. Wij, de workshop teksttoneel, zijn vaak nog langer doorgegaan tijdens de middag. Het resultaat mocht er zijn: Het Eiland Feromoon werd een geweldig stuk. Ik ga nog geen details verklappen, want er komt een presentatie op school, en dan kunnen (moeten!) jullie allemaal komen kijken naar hoe wij het ervan af brengen! Degenen met wie ik samen speelde waren: Annette (5), Anna(5), Pit(2), Annelies(5), Wyneke(4), Maud(5), Rachel(3), Eva(2), Anne-Bibi(4), Isauré(3) en Naomi(4). (Het cijfer tussen de haakjes is de klas waar diegene afgelopen jaar inzat).

We hadden ontzettend veel lol. Er zijn tijdens het kamp veel grappen gemaakt, veel mensen vermoord tijdens het moordspel en er is gewoon ontzettend veel gelachen. Ook Edo was erg leuk. Hij speelde erg goed tijdens Theatersport.

Verder: iedereen kent wel die lipjes die aan blikjes zitten, toch? Die kun je er af halen. Nou zit er op de School voor Jong Talent, waar Edo ook op zit, een meisje die die lipjes spaart. Edo had bedacht, ik vraag gewoon aan iedereen of ze die lipjes aan mij willen geven. Nou, het resultaat mag er zijn. Ik denk dat hij er bij elkaar wel 300 verzameld heeft. In het begin liep het een beetje stroef, maar na een tijdje werd er zelfs omgeroepen dat alle lipjes naar Edo moesten. Om de haverklap kwam er iemand naar hem toe met wéér zo'n lipje in zijn hand. Het was echt heel tof!

Wat ook best leuk was, is dat vrij weinig mensen wisten dat Edo en ik broertje en zusje zijn. Zelfs nog op de allerlaatste dag van Thaleia kwamen mensen er voor het eerst achter dat dit zo is. Ik betaalde namelijk een deel van Edo's consumpties. Iemand vroeg: "Waarom betaal je voor hem? Vind je hem leuk ofzo?" "... Ehh, nee. Hij is mijn broertje." "Waaaaat?!" En welke ook leuk was:

Rosa: "Hé Edgar, kun je even dit of dit doen?" Iemand anders op een "haha-jij-bent-een-kneus-toon: "Eh, hij heet Edo, hoor." Rosa: "Ja, ik weet hoe mijn eigen broertje heet. Ik noem hem alleen vaak Edgar, dat is een bijnaam die ik heb verzonnen." Iemand anders: "Oh. Zijn jullie broertje en zusje?" *Rosa knikt*

Kortom, het moge duidelijk zijn dat deze week Thaleia een geweldige week was. Ik ga volgend jaar zeker weten weer!

Nu moet ik inpakken voor Indonesië. Nouja, eigenlijk ben ik al klaar, maar ik bedenk de hele tijd dingen die ook nog moeten. Ik wil niet, ik wil wel, ik heb er zin in, maar ook weer niet. Ik ben moe, ik wil slapen, ik wil thuis zijn, ik wil in Indonesië zijn. Ik wil op Thaleia zijn. Ik wil weer in het gras liggen terwijl de zon langzaam opkomt, ik wil weer oneindig zenuwen/stressen/het snelle spelletje spelen/klootzakken. Ik wil weer. Ik wil. Ik weet het niet.

Voorlopig wordt het Indonesië, en ondanks vanalles heb ik er ontzettend veel veel veel zin in!

Spaans

2010-06-27T14:24:00.003+02:00

As usual, doet vakantie gekke dingen met mij. In plaats van dingen te doen die ik altijd doe als ik er geen tijd voor heb, ga ik heel andere dingen doen die ik nooit doe omdat ik er ook geen tijd voor heb, maar die ik eigenlijk minder graag wil doen. Ook ga ik wartaal uitslaan.

Nee, grapje hoor.

Vrijdag was het schoolfeest. Natuurlijk ging ik stiekem niet alleen om het schoolfeest, maar ook om ein-de-lijk de uitslag te krijgen van wie nou volgend jaar het nieuwe leerlingbestuur wordt. Het was een spannende strijd, en de uitslag verschilde maar 51 stemmen. Maar toch. Is. Omissis Iocis. De officiële. Winaar! Je begrijpt, wij zijn intens gelukkig en erg blij en "aaaaah".

Toen werd gezegd dat wij het waren, begonnen we (de meisjes dus) allemaal te gillen en te springen. Titanius was wel heel sportief en kwam ons allemaal even een knuffel & een felicitatie geven. Ik vind het natuurlijk heel naar voor hen, maar ik ben heel blij voor ons!

Dan verder nieuws, gisteren ging ik oppassen op mijn vaste oppas-adresje. Normaal doe ik daar altijd huiswerk, maar nu was daar geen sprake van omdat ik helemaal geen huiswerk meer heb. Fijn, zou je zeggen. Maar ik maak daar altijd zo effectief huiswerk. Ik had nu totaal geen idee wat ik de hele avond (21.30 - 01.00 moest ik mezelf vermaken) moest gaan doen! Uiteindelijk werd het tv kijken. De tv sprong aan op net5. Cold Case was bezig. Ik had beter meteen weer weg kunnen zappen, want misdaadseries + alleen in een vreemd huis zijn + mijn brein = angst. Er staat iemand achter het gordijn! Er loopt iemand bij de kinderen in de kamer! Er zit iemand onder de bank! Help!

Na een tijdje was het engste moment toch daar: naar de WC gaan. De deur achter je dicht doen. Niet weten wat er buiten die deur gebeurt. Erger nog: misschien staat er wel iemand als je naar buiten komt!

Zo gaat mijn brein dus. Gelukkig heb ik het wel overleefd.

Vandaag is er ook weer iets spannends gebeurd. "De Spaanse Non" is aangekomen. "Wie?" De spaanse non! Zij is een (surprise) non, die in Spanje woont. Ze moet hier zijn voor een congres, maar ze mag niet bij de man thuis slapen waarmee ze moet samenwerken. Hij is namelijk een single man. Dit is natuurlijk niet toegestaan voor een non: een week in huis bij een alleenstaande man. Nou heeft mijn moeder ook iets met dit congres o.i.d. te maken. Zodoende slaapt zij deze week bij ons. Wat best interessant is: ze spreekt alleen Spaans, maar ze begrijpt Frans. Dus als jij een vraag stelt in het Frans, antwoord ze in het Spaans. En dan niet "si" en "non" maar "Habseflabribos musculos habilos abrilos bos." "Excusez-moi?" *onbegrijpende blik* Ik maak een gebaar dat wil zeggen: "laat maar". Ze knikt.

Het wordt een lange week.